نگاهی دلسوزانه به حال راهها و مرزهای زادگاهمان
دو روز پیش فرصتی دست داد تا از بیشتر مزارع، باغها و راههای بین اراضی زادگاهمان بازدید کنم. آنچه دیدم، بیش از آنکه باعث خوشحالی شود، مرا نگران آینده روستا کرد.
در نقاط مختلف، فنسکشیها و دیوارکشیهایی مشاهده میشد که بدون رعایت حریم راههای عمومی انجام شده بود. در بعضی نقاط نیز راههای قدیمی و مالرو که سالیان سال محل عبور مردم، دامها و ماشینآلات کشاورزی بود، دیگر اثری از آنها دیده نمیشد و عملاً به بخشی از زمینهای کشاورزی و گندمزارها تبدیل شده بودند.
از سوی دیگر، مرزهای بین مزارع نیز روزبهروز کمرنگتر شده است؛ بهگونهای که در برخی نقاط، تنها نشانی از آنها باقی مانده و اگر این روند ادامه پیدا کند، فردا همان نشانهها هم از بین خواهد رفت. آن وقت تشخیص حدود املاک دشوار میشود و اختلافاتی به وجود خواهد آمد که دودش به چشم فرزندان و نسلهای آینده خواهد رفت.
جای تأسف است که نیاکان ما، با امکاناتی بسیار کمتر از امروز، حرمت راههای عمومی، مرز مزارع و حق عبور مردم را بهخوبی رعایت میکردند؛ اما امروز، گاهی به خاطر چند متر زمین بیشتر، میراثی که دهها سال پابرجا مانده، بهآرامی از بین میرود.
این نوشته برای سرزنش هیچ شخصی نیست؛ بلکه هشداری دلسوزانه برای همه ماست. اگر امروز نسبت به این موضوع بیتفاوت باشیم، فردا نه از راههای قدیمی اثری خواهد ماند، نه از مرزهای مشخص مزارع، و نه از آرامش و همدلیای که همیشه سرمایه روستایمان بوده است.
امیدوارم همه ما، از کشاورزان و مالکان گرفته تا شورای اسلامی و دهیاری، با احساس مسئولیت بیشتری از حقوق عمومی و میراث گذشتگان پاسداری کنیم؛ زیرا حفظ راهها و حدود قانونی اراضی، فقط یک مسئله عمرانی نیست، بلکه مصداق روشن حقالناس و امانتداری در برابر آیندگان است.
3July 30, 2026 177 2
