خدایان (مقرمرکزی)

تصمیمی بود که گرفتنش خیلی درد داشت و هنوزم ته دلم درد می‌کنه، ولی حس می‌کنم دیگه وقتشه. بهتون قسم می‌خورم که همیشه همه وجودمو گذاشتم؛ نه فقط این چند سال آخری که همه‌چی رو بردیم، قبل از اونم همیشه جنگیدم و برای این پیراهن هرچی داشتم گذاشتم تا خوشحالتون کنم و کاری کنم از اینکه آرژانتینی هستید، به فوتبالتون افتخار کنید.

دیگه چیز زیادی نمونده و کم‌کم فصل‌های مختلف زندگی داره تموم می‌شه؛ اینم یکی از اون فصل‌هاست که بسته شدنش خیلی برام دردناکه. عاشق حضور تو تیم ملی‌ام، همیشه عاشقش بودم و همیشه هم خواهم بود. دیگه خودمو کاملاً خالی کردم و چیزی برای ارائه ندارم؛ از طرفی نسل خیلی خوبی هم پشت سرمون داره میاد که لیاقت حضور تو تیم ملی رو دارن.

ممنون بابت تمام محبتی که تو این 20 سال بهم دادید. خیلی دلم برای شنیدن صداتون از داخل زمین تنگ می‌شه. از این به بعد منم یکی از خودتونم؛ از بیرون تشویق می‌کنم و همیشه پشت تیم می‌مونم؛ چه روزای خوب و چه روزای بد، که تو روزای بد حتی بیشتر.

از خانواده‌م ممنونم که همیشه کنارم بودن و تو این مسیر فوق‌العاده زیبا ولی سخت همراهم کردن. از تمام مربی‌ها، هم‌تیمی‌ها و مدیرایی که تو این سال‌ها کنارشون بودم هم ممنونم. با کلی خاطره و لحظه فراموش‌نشدنی می‌رم.

با خیال راحت و با افتخار می‌رم، چون همراه با هم‌تیمی‌هام تونستیم لحظه‌هایی رویایی بهتون هدیه بدیم. اینکه همه این اتفاقا رو کنار شما تجربه کردم واقعاً دیوونه‌کننده بود. دوستتون دارم.

این حرف‌ها رو 21 جولای، دو روز بعد از فینال نوشتم. امروز، بعد از اتفاقی که برای پدرم افتاد، حتی بیشتر از قبل از تصمیمم مطمئنم.