•تغییرات ناگهانی رو جدی بگیریم. کسی که یکدفعه خیلی منزوی، بیحوصله یا متفاوت شده، ممکنه فقط «خسته» نباشه.
•از پرسیدن نترسیم. اگر نگران کسی هستیم، مستقیم و با مهربونی بپرسیم: «این روزا خیلی تحت فشاری؟» یا حتی «تا حالا به آسیب زدن به خودت فکر کردی؟» پرسیدنِ این سؤال بهخودیخود باعث ایجاد فکر خودکشی نمیشه.
•فقط نصیحت نکنیم. گاهی آدم بیشتر از راهحل، نیاز داره یکی واقعاً حرفش رو بشنوه؛ بدون قضاوت و بدون گفتنِ «همهچی درست میشه».
•نشانههای خداحافظی یا بخشیدن وسایل شخصی رو جدی بگیریم. مخصوصاً اگر همراه با ناامیدی یا حرفهایی مثل «دیگه نمیخوام ادامه بدم» باشه.
•تغییر شدید در خواب، اشتها، مصرف مواد یا رفتارهای پرخطر میتونه زنگ هشدار باشه؛ البته هیچکدوم بهتنهایی به معنی افکار خودکشی نیست.
•بعد از یک اتفاق سخت، حال آدم رو فقط همان روز نپرسیم. یک پیام چند روز یا چند هفته بعد مثل «هنوز بهت فکر میکنم، چطوری؟» میتونه خیلی ارزشمند باشه.
Forwarded fromKhosro Club🦕
September 5, 2026 69 2
