اما عزیز من. همه زنها نوشتن می‌دانند... نوشته بود: «دردِ زنانی که می… — متنهای سنگین — TG.ME

اما عزیز من. همه زنها نوشتن می‌دانند... نوشته بود: «دردِ زنانی که می نویسند را جد‌ی‌تر بگیرید از بیکاری نمی‌نویسند زنان بر عکسِ مردها کارهای زیادی برای بیکاری‌هایشان دارند لاک می‌زنند گیسو می‌بافند مستانه می‌رقصند امّا زنی که می‌نویسد جای تامل دارد...!» همه زنها می‌نویسند روی چیزی که می‌بافند، می‌نویسند روی قالی، زیلو، شال، تابلو فرش، سبد می‌بافند، جاجیم، کیف یا لیف، مثل زنهایی که می‌دوزند، گل، لباس یا هرچه... زن‌ها، بلدند رنج‌هایشان را به زیباترین شکل ممکن دربیاورند و به دنیا تحویلش دهند. همه زنها می‌نویسند نشد اینها، ترانه ای وقت ظرف‌شستن زمزمه کنند یا حرف‌شان را با گل‌های قالی وقت جارو، در میان بگذارند یا با گلدان‌ها؛ آفتاب که بیخود تقلای رسیدن ندارد از لابلای پرده، او می‌داند که زنی اینجا هست، حرفهای نگفته‌ای دارد یا لای مویش می‌پیچدشان یا لاک می‌کشد و می‌نویسد یا می‌رقصد و می‌خواندشان... همه زنها نوشته‌هایی دارند. @gamname