داشتم فکر میکردم به روزی که بچهی اول دبیرستانی بودم و اخبار جامجهانی ۲۰۰۶ رو دنبال میکردم، رونالدو اسمی بزرگ بود، تا همین امشب، که هنوز بزرگه و بازی هم کرد. اینهمه سال چطور رقابتِ مزمن، تعویق لذت، انضباط شدید و ورزش فشرده و استرس رو تحمل کرد. من یک پیرمرد درون دارم، که خيلی وقتها براش سوال میشه آدمی در چنین سطحی با فتوحاتی که داشت، که تقریبا یا دقیقا "ته" فوتبال رو دید، به ثروت رسید، پردرآمدترین و مشهورترین فوتبالیست شد، چطور هنوز عطشِ پیروزی و رشد رو حفظ کرده؟ ظرفش چقدر بزرگه که اشباع نمیشه. همه از رقابتهای بیرونیش با مسی میگن که بههرحال یک محرک بود، اما بگمانم رقابتهای درونی، اون وجه اصلیش بودند که یک قهرمان رو دو دهه در اوج نگه داشتند.
@nabayad_m
Forwarded fromنباید میماندیم - معین دهاز
1
1July 10, 2026 264
