Funcouver: post #1206 — TG.ME

سلام و احترام خدمت همه‌ی عزیزان، در آغاز، برای جان‌باختگان اعتراضات اخیر و تمامی جنبش‌های آزادی‌خواهانه از نخستین روزهای شکل‌گیری حکومت سرکوبگر جمهوری اسلامی، آرزوی آرامش ابدی دارم. از همه شما تقاضا می‌کنم لحظه‌ای درنگ کنیم و به یاد شجاعت بی‌نظیر این دلاوران بی‌سلاح—که صدای ما بودند و همچنان صدای ما مانده‌اند—برای آرامش و شادی روح‌های گرانقدرشان دعا کنیم. همان‌طور که همگی آگاهیم، تاکتیک‌های همیشگی رژیم جمهوری اسلامی و دستگاه سرکوب و پروپاگاندای آن این روزها با شدت بیشتری دنبال می‌شود: ۱. قطع ارتباطات داخلی و بین‌المللی از طریق ایجاد اختلال یا توقف کامل اینترنت، تلفن و حتی خطوط موبایل برای جلوگیری از جریان آزاد اطلاعات میان مردم. ۲. تخریب و آتش‌سوزی عمدی در اماکن مسکونی، تجاری و مذهبی توسط نیروهای حکومتی و گروه‌های سازمان‌دهی‌شده، و سپس نسبت دادن این اقدامات به مردم یا عوامل خارجی. ۳. ایجاد فضای رعب و وحشت از طریق به‌کارگیری نیروهای وابسته همچون بسیج و دیگر نیروهای سرکوب برای نمایش ساختگی قدرت و مشروعیت. ۴. تهدید و فشار بر مردم همراه با ادعای پایان یافتن اعتراضات و بازگشت شرایط به وضعیت «عادی». رژیم با تکیه بر این روش‌های تکراری بر این تصور است که می‌تواند هر اعتراضی را مهار و اراده ملت ایران را کنترل کند. با توجه به ۴۷ سال تجربه تاریخی ایرانیان و شرایط ویژه بین‌المللی، لازم است به چند نکته اساسی توجه کنیم: ۱. هیچ دولت یا شخص خارجی هزینه‌ای صرف حمایت از مردم ایران یا حقوق بشر نخواهد کرد، مگر آن‌که ایرانِ بدون جمهوری اسلامی منافعی مشخص برای آن‌ها به همراه داشته باشد. ۲. سقوط جمهوری اسلامی بدون نقش‌آفرینی خارجی فرایندی بسیار طولانی است که شاید سال‌ها به طول بینجامد؛ و در این مدت، تخریب اقتصاد، نابودی محیط‌زیست، بحران آب و آلودگی شدید هوا، موجودیت ایران و مردمش را به‌طور جدی تهدید می‌کند. ۳. رژیم سال‌هاست با صرف هزینه‌های کلان، مانع شکل‌گیری آلترناتیو واقعی شده و با صدور اپوزیسیون جعلی و ایجاد اختلاف میان گروه‌های مخالف، مسیر تحول را مختل کرده است. بسیاری از این مهره‌های صادراتی با فریب دولت‌های غربی، بودجه‌های کلان تحت عنوان حمایت از حقوق بشر دریافت کردند و سپس این منابع را علیه خواست واقعی مردم ایران به‌کار گرفتند. با توجه به این واقعیت‌ها، پرسش اصلی این است: چه باید کرد؟ ۱. تقویت انسجام و وحدت ملی میان ایرانیان، به‌ویژه در خارج از کشور، بدون توجه به تفاوت‌های فکری و سیاسی، و حمایت مستمر از مبارزات مردم داخل ایران به هر شکل ممکن. ۲. افزایش هوشیاری و همبستگی در برابر تبلیغات و نفوذ عوامل رژیم که سال‌هاست در رسانه‌های خارج از کشور فعالیت کرده و تلاش می‌کنند اعتماد، اتحاد و عزم جمعی ما را تضعیف کنند. ۳. تمرکز بر ضرورت سرنگونی جمهوری اسلامی به‌عنوان نخستین و مهم‌ترین شرط هر تحول بنیادین در ایران. ۴. حضور و تجمع مستمر مقابل سفارتخانه‌های کشورهای تأثیرگذار، به‌ویژه سفارت آمریکا، و رساندن صدای معترضان در تمامی روزهای هفته—نه فقط آخر هفته‌ها—و درخواست قاطعانه برای دخالت در جهت پایان دادن به رژیم. ۵- انتشار اخبار، اطلاع رسانی از طریق مراجعه هماهنگ به ایمیل، تلفن و صفحات شبکه های اجتماعی سیاست مداران کشورهای G7، مدیران سازمان های بین المللی، رسانه های خارجی و فعالین حقوق بشر در سرتاسر دنیا و برزورسانی جنایات و نمایش های مزورانه حکومت جمهوری اسلامی و تقاضای حمایت قهرمانان حقیقی ما، مردمانی هستند که با دستان خالی در خیابان‌ها با حکومتی مبتنی بر دروغ و ریا می‌جنگند. ما نیز باید از پشت موبایل‌ها و تلویزیون‌ها برخیزیم و هر کاری که از دست‌مان برمی‌آید انجام دهیم؛ هرکس به اندازه توان و وجدان خود. یک‌صدا، استوار و متحد، در کنار مردم ایران ایستاده‌ایم.