خسته میشوی؛ از زخم ها و درد های گذشته ات از جریان یکنواخت زندگیت و حتی اگر برای تغییر آن؛ تمام یا بخشی از مدل زندگی کردن یا آدم های اطرافت را عوض کنی یا همه چیز زندگیت را نسبت به گذشته عوض کنی یا اصلا کار خاصی نکنی باز هم آینده تو را با تکرار همه ی همان درد ها و یکنواختی هایی که تا به امروز کشیدی، حتی بسیار با شدت تر از قبل سوپرایز خواهد کرد. بدونه مرکزیته درون، در این سطح هرکاری بکنی یا نکنی، همه چیز یکنواخت و همه چیز بیشتر شبیهه گذشته خواهد شد. شبیه نه صرفا از نظر ظاهر وقایع، چرا که آینده سلطانه سناریو های جدید است. شبیه از نظر همان احساسات درد آور گذشته، همان یکنواختی، همان احساس پوچی ولی هر بار بد تر و شدیدتر. و به خودت می آیی و میبینی به انتهای مسیر زندگی نزدیک شدی و هیچ چیز به درد بخوری نیافتی. در حالی که اشتباهه تو این بود که هیچ وقت نفهمیدی؛ تغییر در سطح ژرف تری اتفاق میوفتد... 𓁹 علیرضا یکتا
44
17
8
8
