برای برخی از این باشگاه‌ها، مبالغی که منچستر سیتی پرداخت کرد، در آن زمان بالاترین مبلغی بود که تا آن هنگام دریافت کرده بودند. پراکندگی این پول میان باشگاه‌ها نشان می‌دهد که سرمایه منچستر سیتی تا چه اندازه گسترده و در نقاط مختلف هزینه شده است.
در بازه مورد بررسی، هزینه نقل‌وانتقال بازیکنان در برخی از بالاترین رده‌های لیگ‌های اروپا نسبتا متوازن بود، هرچند لیگ برتر انگلیس از همه بالاتر قرار داشت.
کمی بیش از یک‌چهارم کل هزینه منچستر سیتی برای نقل‌وانتقال بازیکنان به باشگاه‌های بالاترین سطح فوتبال انگلیس پرداخت شد. آن‌ها از هشت باشگاه لیگ برتری بازیکن خریدند و همین تعداد بازیکن را نیز از لالیگا به خدمت گرفتند. همچنین در مجموع ۱۳ میلیون پوند برای خرید دو بازیکن از چمپیونشیپ (دسته دوم انگلیس) هزینه شد.آیا این پول واقعا به فوتبال کمک کرد؟
قدرت مالی منچستر سیتی بدون تردید بازار نقل‌وانتقالات فوتبال جهان را تغییر داد. تمایل این باشگاه به پرداخت مبالغ و دستمزدهای بیشتر باعث شد قیمت‌ها برای بقیه هم افزایش یابد.
اما وقتی همه می‌دانند که یک باشگاه پول خوبی از منچستر سیتی گرفته خرج کردنش دشوار می‌شود. چون بقیه هم سهمی می‌خواهند. بنابراین، همیشه نقدینگی زیاد تضمین خرج کردن بهینه نیست.
برای بسیاری از تیم‌هایی که منچستر سیتی در این دوره بیشترین مبالغ را پرداخت، این پول در نهایت سود چندانی به همراه نداشت.
بیایید نگاهی به برخی از جالب‌ترین موارد بیندازیم:
نخست ولفسبورگ! این باشگاه بلافاصله یولیان دراکسلر، وینگر خود، را با حدود نیمی از مبلغی که در سال ۲۰۱۶ بابت کوین د‌یبروینه دریافت کرده بود به خدمت گرفت و بازیکنان دیگری از جمله مدافع باتجربه‌ای مثل دانته را نیز جذب کرد. ولفسبورگ پس از از دست دادن د‌یبروینه، در بوندس‌لیگا از رده دوم به هشتم سقوط کرد و در دو فصل بعد نیز به‌سختی از سقوط به دسته پایین‌تر گریخت.
اوضاع برای موناکو، دومین باشگاهی که بیشترین مبلغ را از منچستر سیتی دریافت کرد، نیز چندان خوب پیش نرفت.
جانشین‌های مستقیم که این باشگاه پس از فروش بنجامین مندی و برناردو سیلوا به منچستر سیتی در همان تابستان به خدمت گرفت، ترنس کونگولو و کیتا بالده، در بلندمدت موفق نبودند و تیم ظرف دو سال از قهرمانی در لیگ یک فرانسه و رسیدن به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا تا آستانه سقوط پیش رفت.
باشگاهی که منچستر سیتی در دوره ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ بیشترین تعداد بازیکن را از آن خرید (آرسنال، با چهار بازیکن) در آن دوره نتوانست برای قهرمانی لیگ برتر رقابت جدی کند.
برخی باشگاه‌هایی که از منچستر سیتی پولی دریافت نکردند نیز می‌توانند استدلال کنند که پول سیتی به رقبایشان، شانس آن‌ها را تضعیف کرد.
برای نمونه، منچستر سیتی در آن دوره مبالغی بسیار مشابه به بنفیکا و پورتو پرداخت کرد ولی پولی به اسپورتینگ نداد؛ باشگاهی که یکی از سه قدرت اصلی فوتبال پرتغال است.
اسپورتینگ در آن دوره قهرمان لیگ نشد. دلایل زیادی برای این موضوع وجود دارد اما آیا ممکن است یکی این باشد که رقبای مستقیم از منچستر سیتی پولی دریافت کردند که اگر این باشگاه قوانین مالی فوتبال را رعایت کرده بود، شاید دستشان را نمی‌گرفت؟
از میان ۱۲ باشگاهی که بیشترین مبلغ را از منچستر سیتی دریافت کردند، تنها دو باشگاه پرتغالی ظرف کمتر از چهار فصل کامل پس از فروش بازیکن یا بازیکنان خود توانستند قهرمان لیگ سطح اول کشورشان شوند یا یک جام اروپایی به دست آورند.
هزینه‌های جانبی دیگری نیز وجود دارد که به باشگاه‌هایی رسید که منچستر سیتی مستقیما با آن‌ها معامله نکرده بود:
برخی بازیکنان مشمول بندهای فروش مجدد بودند؛ به این معنا که باشگاهی که منچستر سیتی بازیکن را از آن می‌خرید، موظف بود بخشی از مبلغ را به باشگاه قبلی بازیکن بپردازد.برای مثال، کوئینز پارک رنجرز در سال ۲۰۱۵ حدود ۹ میلیون پوند از انتقال رحیم استرلینگ از لیورپول به منچستر سیتی دریافت کرد.
بارنزلی در سال ۲۰۱۶ حدود ۷ میلیون پوند از مبلغ انتقالی که منچستر سیتی برای جان استونز به اورتون پرداخت کرد، به‌دست آورد. اورتون نیز هنگام انتقال جولیون لسکات به منچستر سیتی در سال ۲۰۰۹، مجبور شد حدود ۲/۵ میلیون پوند به وولورهمپتون پرداخت کند.
ارزش بندهای مربوط به استرلینگ و استونز از ارزش انتقال بیشتر بازیکنانی که در آن زمان در لیگ فوتبال انگلیس فعالیت می‌کردند بالاتر بود و وضعیت مالی کوئینز پارک رنجرز و بارنزلی را به شکل چشمگیری تقویت کرد.
