🔻 چند پیشنهاد:
اول. خشم را به رسمیت بشناسیم، اما آن را به سمت همدیگر نشانه نرویم. خشم در برابر کشتار و خشونت، واکنشی انسانی است. مسئله این نیست که خشم نباشد، مسئله این است که خشم، ما را علیه هم قرار ندهد. وقتی زبان ما پر از برچسب و طرد میشود، ناخواسته همان کاری را میکنیم که منشا خشونت میخواهد.
دوم. میان «نفهمیدن» و «نخواستن» فرق بگذاریم. بسیاری از اختلافها نه از بدخواهی، که از تجربههای زیسته متفاوت میآیند. کسی که در داخل ایران زیر فشار روزمره زندگی میکند، جهان را از نقطهای دیگر میبیند نسبت به کسی که مهاجر است. این تفاوت دیدن، الزاماً خیانت یا بیدردی نیست.
سوم. از بازتولید خشونت تصویری پرهیز کنیم. تصاویر کشتهشدگان برای برخی بیدارکننده است و برای برخی فلجکننده. به واکنشهای متفاوت احترام بگذاریم و یکدیگر را به «دیدن» یا «ندیدن» مجبور نکنیم. مراقبت از روان جمعی، بخشی از مقاومت است.
چهارم. ارتباط را زنده نگه داریم، حتی اگر شکننده است. پیامهای کوتاه، همدلیهای ساده، گفتن این که «میبینمت» و «میفهممت»، شاید کوچک به نظر برسد، اما در شرایطی که بسیاری احساس تنهایی وفرسودگی میکنند، همینها، طنابهای نازک بقا هستند.
پنجم. امید را نه به عنوان شعار، بلکه به عنوان عملهای کوچک تعریف کنیم. امید همیشه احساس خوب نیست؛ گاهی فقط تصمیم به ادامه دادن است. ادامه دادن گفتوگو، ادامه دادن مراقبت، ادامه دادن نام بردن از جانهای ازدسترفته.
ششم. به خانوادههای کشتهشدگان گوش بدهیم، نه این که از رنجشان برای دعواهای سیاسی استفاده کنیم. همدلی واقعی یعنی اجازه بدهیم درد آنها محور بماند، نه ابزار اثبات حقانیت ما!
درآخر، مطمئنناً هیچکدام از این بندها معجزه نمیکنند! اما شاید کنار هم، بتوانند جامعهای را که در معرض تکهتکه شدن است، اندکی منسجمتر نگه دارند. همبستگی در این روزها یعنی با همه تفاوتها، مراقب هم بودن، تا از هم نپاشیم، تا دوام بیاوریم و تا باهم بگذریم.
🔗 محمدرضا واعظ
#وضعیت_امروز_جامعه_ما #مراقب_هم_باشیم
@Jaryaann
Forwarded fromجریانـ
Telegram
.
5
2
1February 4, 2026 256 5
