هر گاه نظامهای حاکمیتی به سمت یکدست کردن مردم بلغزند و یا به خود حق بدهند درباره سبک زندگی، سلیقه خوردن و نوشیدن و خواندن، شنیدن و ...و هر انتخاب آزاد دیگری دخالت کنند و برای مدیریت آن، برنامه بچینند باید ترسید. آدم های حکومت هیچ برتری نسبت به هر فرد آزاد دیگر در جامعه ندارند که چنین تصمیماتی بگیرند. آنها در ایده آل ترین شرایط، خادم و کارگزار شهروندانند. هیچ حقی برای تصمیم گیری در حوزه زندگی افراد ندارند. بهانه امنیت، نقابی بر هوس ها و ترس های ایشان است. بله امنیت وظیفه حتمی و سنگین ایشان است ولی وقتی کار را بلد نیستند باید کناره گیری کنند یا راههای اصولی آن را پیدا کنند نه اینکه به آسانترین و پرهزینه ترین شکل و صد البته بی اثرترین شکل آن که محدودیت و فشار بر مردم است بپردازند. مگر کشورهای آزاد با این روشها امن شده اند؟ این نسخه های منسوخ و پوسیده کمونیستی حکومت ها را در امنیتی پوشالی قرار میدهد نه مردم را. در برابر پرسش ها سپر می سازد و هیچ تضمینی برای حفظ جان و مال مردمش ایجاد نمی کنند. امنیت حکومت و مردم به هم وابسته است. به قول سونتزو مردم دریا و حکومت کشتی است. کشتی را دریای آرام و همراه، به ساحل امن می رساند نه ستیزه با آن!
لطفا یک نفر از مدافعان انسداد اینترنت اثبات کند که چه تضمینی دارد وقایع تروریستی اخیر تکرار نخواهد شد؟ و اگر خدای ناکرده از این پس خون بیگناهی به این دلایل بر زمین ریخت چه کسی پاسخگوی این سطح از ناامنی با وجود انسداد اینترنت یا طبقاتی کردن آن خواهد بود؟
https://t.me/joinchat/RitBd-8FJglwM6oy
Telegram
فروغ فاریابی
تن ما به ماه مانَد، که ز مهر میگدازد
دل ما به چنگ زهره، که گسسته تار بادا
4
1
1January 25, 2026 200 3 2
