²⁰²⁶ ⁷ ¹²• پرسش و پاسخ‌های پئو لی‌جونگی😌✨ پارت¹ ¹|خیلی وقته… — LEE JOONGI | لی جونگی🪷 — TG.ME

واقعاً خیلی سپاسگزارم که هر سال اینطوری می‌تونم همه رو ببینم. امسال هم تونستم این دوران رو همراه با همه شما بگذرونم و این باعث افتخار زیاد منه؛ همه اینها به لطف شما عزیزان هست.
از صمیم قلب از تک‌تک شما سپاسگزارم. از این به بعد هم با تلاش بیشتر، خودم رو پیوسته بهبود می‌بخشم.

بله. قبلا به خاطر برگزاری فن میتینگ‌ها، بارها به تایوان اومدم.

درسته. اون زمان قرار بود خیلی زود به طور رسمی اعلام بشه. زمانی که مجله رسمی منتشر بشه، فکر می‌کنم همه متوجه میشن، پس فکر می‌کنم الان گفتنش اشکالی نداره.

بله، درسته که رمان، اثر اصلی هست، اما محتوای کلی کاملاً متفاوته. کارگردان بر اساس رمان، فیلمنامه رو از نو بازنویسی کرده، بنابراین میشه اون رو اثری کاملاً متفاوت از محتوای رمان در نظر گرفت. در واقع من معمولاً موقع انتخاب پروژه‌ها خیلی فکر می‌کنم و زمان زیادی صرف می‌کنم، اما وقتی پیشنهاد این کار رو دریافت کردم، تقریباً بلافاصله تصمیم به بازی در اون رو گرفتم(اوخودااا🥹🥹).
چون توی دلم فقط یک فکر داشتم: «به هر قیمتی که شده باید این نقش رو بازی کنم.» واقعاً خیلی جالب به نظر می‌رسید.(من نمیتونم منتظر بمونم کمک!😭😭😭)

خیلی جالب بود. البته هنوز باید صبر کنیم تا ببینیم نتیجه نهایی کار چطور میشه. اما خود فرآیند فیلمبرداری برای من تجربه‌ای بسیار تازه بود. همچنین افراد خیلی خوبی رو شناختم و با همه اونها پیوند عمیق‌تری برقرار کردم، بنابراین بیشتر از همیشه منتظر مرحله بعدی هستم.

این روزها من کاملاً در این پروژه غرق شدم و تمام وقتم رو صرف اون کردم.

چون باید تک‌تک حرف‌ها و تک‌تک احساسات بازیگر مقابل رو درک می‌کردم و با دقت بررسی می‌کردم، تقریباً بعد از برگشت به اقامتگاهم، مدام مشغول خوندن فیلمنامه بودم. حتی جزئی‌ترین تغییرات عاطفی که در فیلمنامه وجود داشت رو هم نمی‌خواستم از دست بدم(عجب چیزی قراره بشه😭😭😭) و مدام به این فکر می‌کردم که چطور باید اجرا کنم تا اثر برجسته‌تر بشه. تا همین چند وقت پیش، مثل درس خوندن (مطالعه عمیق) روی این پروژه وقت میذاشتم. حدود دو هفته از پایان فیلمبرداری می‌گذره و الان هم با تمام وجود مشغول عکاسی برای مجله رسمی هستم (خنده).

چون با خودم فکر کردم: «وقتی به این پروژه عالی دعوت شدهم، حتماً باید بیشتر تلاش کنم.» پس می‌تونم بگم که تمام روز رو درگیر فیلمنامه بودم و این کار اصلاً زیاده‌روی نبود. کارگردان با دیدن این وضعیت من خیلی خوشحال بود.(خوشحال نباشه؟ از خداشه پسرمممم🫠🤌🏻) رایج‌ترین جمله‌ای که کارگردان به من می‌گفت این بود: «واقعاً عالی هستی! (ساسوگا!)» هر بار که این جمله رو می‌شنیدم، انگیزه بیشتری پیدا می‌کردم. ( بچمممم تو همیشه عالی هستی😭)

این یک پروژه عظیم بود، اونقدر بزرگ که حتی کارگردان هم فشار اون رو احساس می‌کرد، اما برای من واقعاً تجربه بسیار ارزشمندی بود. تموم شدن فیلمبرداری واقعاً ناراحت‌کنندست. همه عوامل هم گفتن که خیلی دلشون تنگ میشه. من و ساکاگوچی کنتارو (Sakaguchi Kentaro) هم رابطه اعتماد عمیقی برقرار کردیم. وقتی فیلمبرداری تموم شد، درونم یکجای خالی بزرگ حس کردم.
دلیل اینکه بیشتر ناراحت‌ بودم این بود که توی دلم حس می‌کردم: «شاید دیگه به سختی بتونم دوباره اونها رو ببینم.» مثل همسفرانی که در یک سفر طوفانی با هم بودن، و در میانه راه در اسکله پیاده میشن، و شما باید به تنهایی سفر جدیدی رو شروع کنید. دقیقاً به همین خاطره که احساس دلبستگی بیشتری دارم.