در مجموع میتوان گفت که ملت ایران شبیه به آن بوتههای صحرائی چون قیچ و گز بوده است که زندگی در شدائد را میآموزند و ریشهی خود را محکم میکنند و با کمآبی و سموم و داغی و سردی خو میگیرند و چون بادهای تند بوزد و یا شنهای انبوه روی آورد سر خود را خٓم میکنند و از نو پس از رفع خطر، برمیافرازند و عادت کردهاند که ذخیرهی حیاتی در خود داشته باشند که در خشکسالی و عسرت آن را به کار گیرند.
دکتراسلامی نُدوشن
@Beheshteketab
