#𝓟𝓪𝓻𝓽𝓼𝓮𝓿𝓮𝓷 {فرشتگان بی بال و پر}
گوشی رو از تو جیبم درآوردم و چند باری پلک زدم تا صفحه گوشی رو بهتر ببینم شماره ناشناس بود، جواب دادم و گفتم : سلام بفرمایید !
بعد از چند ثانیه سکوت و با صدای پر از بغض و استرس گفت : سلام بابا، نسیمم، بابا صدامو داری؟
وقتی لرزش صداشو دیدم سعی کردم آرامشم رو حفظ کنم و گفتم : نسیم صداتو دارم ؛ کجایین شما امدم خونه نیستید ، زنگ می زنم جواب نمی دید الانم که با ی شماره ناشناس زنگ زدی!
نسیم با غمی که توی صداش بود گفت : بابا قضیه اش خیلی مفصله گوشی این بنده خدا خیلی شارژ نداره برات لوکیشن می فرستم بیا بیمارستان.
حسین: باشه عزیزم بفرست الان عمو سعید می آد باهم می آییم.
تلفن قطع کرد ، از جام بلند شدم و به سمت آشپزخونه رفتم و صورتم رو آب زدم، دستم خون ریزی داشت ، از توی یخچال بتادین و باند نو برداشتم و توی سینک دستم رو با بتادین ضدعفونی کردم و با باند دستم رو محکم بستم .
لباس هام خاکی بود و بوی عرق می داد به سمت اتاق رفتم و از توی کمد لباس هایی که می خواستم بپوشم رو برداشتم و پوشیدم ته کمد ی کاپشن برداشتم و پوشیدم.
با صدای زنگ آیفون از اتاق خارج شدم و به سمت حیاط رفتم. سعید دم در بود بدون معطل کردن وقت به سمتش رفتم و سوار موتور شدم و گفتم : سعید برو . سعید: دادش کجا برم ؟ چی شده؟ جون به لبم کردی.
حسین: برو بهت می گم. سعید سری تکون داد و حرکت کرد وارد خیابون اصلی شدیم. سعید: تا کی باید مستقیم برم ؟ حسین: بیمارستان فجر بلدی ؟ سعید : آره بلدم برم اونجا ؟ حسین: آره برو اونجا بچه ها اونجان. سعید با لحنی که معلوم بود پر از تعجب گفت : یعنی چی اونجان چرا تیکه تیکه حرف می زنی. ماجرا رو کامل براش تعریف کردم. سرعتشو بیشتر کرد و از میان بُر می رفت تا زودتر برسیم بیمارستان، بعد از ۲۰ دقیقه نیم ساعت بالخره رسیدم پارکینگ بیمارستان موتور پارک کردیم و به سمت ساختمون اصلی رفتیم؛ توی مسیر سعید به هستی زنگ زد و گفت که بیاد اینجا پیش نسیم و سینا.
با اون شماره که نسیم بهم زنگ زده بود تماس گرفتم بعد از چند تا بوق ی خانمی جواب داد نفس عمیقی کشیدم و گفتم : سلام خانم خوبید ؟! ببخشید نیم ساعت پیش ی دختر خانمی با این خط با من تماس گرفته بود ، می خواستم ببینم شما می دونید کجاست؟
خانم پرستار : سلام آقای احمدی من پرستار بخشم ی دختر خانمی به اسم نسیم گفت که می خواد با پدرش تماس بگیره ولی گوشیشون شارژ نداره با گوشی بنده تماس گرفتن .
حسین : بله درسته دخترمه ما الان بیمارستان فجریم ؛ نمی دونید کجاست برم پیشش؟
خانم پرستار : چرا اتفاقا همین جاست توی اتاق ۱۱۴ طبقه سوم تشریف بیارید
ازش تشکر کردم و با سعید با آسانسور رفتیم طبقه سوم؛ از آسانسور که خارج شدیم ی راهرو باریک روبه رومون بود واردش شدیم و به سمت انتهای راهرو حرکت کردیم از راهرو که خارج شدیم وارد ی سالن بزرگ شدیم خواستم برم سمت ایستگاه پرستاری که نسیم صدام کرد......
2
1September 2, 2024 199 3