به بهانه‌ی خودکشی ویکتور یالوم؛ درمان‌گر بودن مصونیت نمی‌آورد! دکتر… — اِنگار — TG.ME

به بهانه‌ی خودکشی ویکتور یالوم؛ درمان‌گر بودن مصونیت نمی‌آورد! دکتر پرستو امیری | روان‌درمان‌گر ما دوست داریم باور کنیم اگر کسی سال‌ها درباره مرگ نوشته، اضطراب را فهمیده، معنای زندگی را کاویده و هزاران نفر را درمان کرده است، پس خودش و عزیزانش باید از تاریک‌ترین زخم‌های انسان در امان باشند. اما واقعیت، بارها و بارها، این خیال را فرو می‌ریزد! اما شاید این اتفاق، بیش از هر چیز، یک یادآوری مهم باشد: دانستن درباره روان انسان، مصونیت ایجاد نمی‌کند. و دانش، انسان را از رنج نجات نمی‌دهد! شاید این همان چیزی است که گاهی در اتاق درمان هم فراموش می‌کنیم؛ اینکه درمانگر، نویسنده، استاد دانشگاه یا حتی کسی که سال‌ها به دیگران کمک کرده، قبل از هر چیز یک انسان است؛ انسانی با ظرفیت عشق، امید، ترس، شکست و گاهی ناامیدی. این خبر، یادآور شکنندگی مشترک همه‌ی ماست؛ رنج، سلسله‌مراتب نمی‌شناسد. نام خانوادگی نمی‌شناسد. مدرک دانشگاهی نمی‌شناسد. شهرت نمی‌شناسد. رنج، انسان را می‌شناسد! و البته این اتفاق قرار نیست اعتبار روانشناسی را زیر سؤال ببرد. برعکس، شاید عمیق‌ترین حقیقت روانشناسی را یادآوری کند: روان‌درمانی قرار نیست انسان را به موجودی شکست‌ناپذیر تبدیل کند. قرار نیست مرگ، سوگ، افسردگی یا ناامیدی را از جهان حذف کند. روانشناسی هرگز وعده‌ی حذف رنج را نداده است. روانشناسی فقط کمک می‌کند رنج را آگاهانه‌تر زندگی کنیم. روان‌درمانی فقط می‌تواند کمک کند انسان در مواجهه با رنج، تنها نماند. و گاهی، حتی با وجود تمام عشق‌ها، تمام دانش‌ها و تمام تلاش‌ها، باز هم تراژدی رخ می‌دهد. پذیرفتن این حقیقت دردناک است؛ اما شاید بلوغ روانی دقیقاً از همین‌جا آغاز می‌شود: از جایی که می‌پذیریم زندگی، همیشه قابل کنترل نیست. شاید به همین دلیل است که باید با قضاوت کمتر و شفقت بیشتر به آدم‌ها نگاه کنیم. ما هرگز نمی‌دانیم هر انسان، در سکوت ذهنش، مشغول جنگیدن با چه چیزی است. شاید مهم‌ترین درسی که بتوان از این اتفاق گرفت، فروتنی باشد؛ اینکه پشت هر چهره‌ی موفق، هر خانواده‌ی شناخته‌شده و هر متخصص، انسانی زندگی می‌کند که ممکن است در سکوت، بار سنگینی را به دوش بکشد. اگر درمان‌گر هستید، پست بعدی خودمراقبتی را بخوانید، در کانال انگار: @engaarr