ریشه این مشکل به مکانیزم پاداش متغیر شبیه ماشین قمار برمیگرده. برخلاف کدنویسی سنتی که خستگی ذهن و دست بهطور طبیعی جلوی ادامه کار رو میگرفت، ایجنتهای هوش مصنوعی این حس رو ایجاد میکنن که همیشه فقط «یک پرامپت دیگه» تا نتیجه نهایی فاصله هست؛ در نتیجه مغز تا دیروقت در چرخه دوپامین پرامپتینگ باقی میمونه.
از طرف دیگه، فشار از نوشتن کد به ارزیابی کد منتقل شده. مدل میتونه صدها خط کد رو در چند ثانیه تولید کنه، اما فهمیدن، خطایابی و هماهنگ کردن اون با ساختار پروژه انرژی ذهنی زیادی میخواد. در نتیجه برنامهنویس بهجای تمرکز عمیق و خلاقانه، مجبور میشه دائماً دیفهای ناآشنا رو بررسی و تصمیمهای سریع بگیره. پیامدش هم اینه که 59٪ احساس میکنن مهارت کدنویسیشون در حال ضعیف شدنه و 54٪ میگن لذت واقعی از برنامهنویسی رو از دست دادن.