دالی پارتن برای من از کودکی(سال ۱۳۷۹) وسط پیچهای سبز جادههای شمال شروع شد. وقتی سرمرو از پنجرهی ماشین بابا بیرون برده بودم تا حالت تهوع همیشگی تو جاده چالوسرو با هوای خنک رفع کنم، صدای دالی پارتن و خواهش عاشقانهش از جولین، مثل همون خنکی هوا، آروم و ملایم توی قلبم پا گرفت تا همین امروز و حتماً تا آخرین لحظهی عمرم. راستش هرچی بزرگتر شدم به نظرم اومد صدای معصومانهی دالی، همهی اغواگری ظاهرش رو خنثی میکنه و برای من همین باشکوهترش میکرد. دختری از یک خانوادهی فقیر که رکوردهای زیادی از خودش به جا گذاشت، با جولین جهان رو تسخیر کرد و تا آخرین روز زندگیش نیکوکار و الهامبخش بود. جولین رو حتماً حتی اونهایی که موسیقی فرنگی رو دوست ندارن هم شنیدن؛ همون ترانهای که لیلا فروهر و گوگوش هم بازخونیش کردن. ترانهای متفاوت و ساده که خواهش یک زن از زنی دیگه برای رها کردن عشقشه.لحن دالی در ادای اسم «جولین» همیشه برای من عجیب و قابل ستایش بود، طوری جولین رو صدا میزد که میتونستی تو آخرین کلمه، عجز رو بهوضوح بشنوی، چیزی که حتماً از هوش زیاد دالی میاومد. دالی حدود سه هزار ترانه نوشته و خونده، اما بدون شک مهمترین کارش «I Will Always Love You» هست و خواهد بود. ترانهای که اولین بار تو سال ۱۹۷۴ با صدای خودش منتشر کرد و در اصل روایتی زنونه و آروم از خداحافظیش با پورتر واگنر شریک حرفهای و تلویزیونیش بود. اما این ملودی و شعر که با صدای پارتن مورد استقبال قرار گرفت فقط یکبار جهانرو آتش نزد سال ۱۹۹۲ هم با صدای رامنشدنی و فوقالعادهی ویتنی هیستون کاری کرد که دنیا فراموشش نکنه. حتما که دالی مستحق لفظ ملکه بود و این رو وقتی شاهد موفقیت بینظیر هیستون بود، بیشتر ثابت کرد چرا که حتی یکبار هم دست از حمایت ویتنی برنداشت و هر بار ستایشش کرد، کاری که هر کسی نمیکنه. نسخهی ویتنی به یکی از موفقترین تکآهنگهای تاریخ موسیقی تبدیل شد و ۱۴ هفته در صدر جدول بیلبورد آمریکا بود. امروز اما دالی برای همیشه از دنیا رفت، تو ۸۰سالگی. زنی با موهای همیشه بلوند و قلبی بینهایت عاشق که تا ابد خالق یکی از محبوبترین ترانههای انگلیسی از نظر خیلیهاست. @edrisiha
104
41
2
1
1
