چقدر سخت و دردناک است که انسان به دنیا بیاید، اما به شیرین‌ترین و محبوب‌ترین چیز نرسد؛ زندگی کند، اما برای رضایت محبوب حقیقی خود تلاش نکند.
قلب انسان وقتی از یاد الله متعال دور می‌شود، کم‌کم تاریک و سخت می‌گردد، هیچ چیزی مانند یاد الله به دل آرامش و زندگی نمی‌بخشد، به راستی، شیرین‌ترین لذت دنیا، لذتِ ذکر و یاد الله است.
بعضی از صالحان می‌گفتند: اگر پادشاهان می‌دانستند ما در چه نعمتی زندگی می‌کنیم، با شمشیرهای خود برای رسیدن به آن با ما می‌جنگیدند.
چه نعمتی بزرگ‌تر از این‌که دل انسان با الله مأنوس باشد، زبانش به ذکر او مشغول باشد و زندگی‌اش در راه رضایت او سپری شود؟
عباد الله عطایی
2۲۰ مرداد ۱۴۰۵ ۱۴۵ ۱
