فردی که توان اصلاح تلاوت سوره فاتحه را دارد اما آن را در نماز اشتباه می خواند، نمازش نادرست می باشد؛
اگر شخصی که اُمّی (ناتوان از قرائت صحیح) نیست، عمداً حرفی را که نباید ادغام شود ادغام کند، یا حرفی را که نباید تبدیل شود تبدیل نماید، یا به گونه‌ای لحن (اشتباه در خواندن) کند که معنای آیه را تغییر دهد، نمازش صحیح نیست.
همچنین اگر شخص امی بتواند قرائت خود را اصلاح کند، ولی عمداً آن را اصلاح نکند، یا کسی که قادر به ادغام، ابدال یا اصلاح چنین خطاهایی نیست، در قرائت واجبِ نماز ـ یعنی سورهٔ فاتحه ـ عمداً همان اشتباهات را انجام دهد، نمازش صحیح نخواهد بود.
زیرا با این کار، الفاظ قرآن را از صورت حقیقیِ قرآن خارج کرده است؛ در نتیجه، حکم آن مانند سخن عادی انسان خواهد بود، نه قرآن.
(کشاف القناع عن متن الإقناع للبهوتی، ج ۳، ص ۲۱۱، و ۲۱۲ )
أمي؛ فردی كه نمی تواند تلاوت کند یا بخواند و یا بنویسد.
ادغام؛ داخل کردن یک کلمه با کلمه دیگر.
ابدال؛ تغییر دادن یک کلمه با کلمه دیگر، مثل این که حرف س را ث بخواند..
این حکم در رکن از ارکان می باشد ، یعنی سوره فاتحه، چون بدون تلاوت آن نماز باطل می باشد.
عباد الله عطایی
۷ مرداد ۱۴۰۵ ۱۴۹
