3
نمیدانم دلیل اش چه بود یک روز متوجه شدم که سرفه میکند و میگوید سرما خورده ام رفتیم در شهرستان برای تداوی، طبیب ها میگفتند که یک سرما خوردگی ساده است و مقداری دارو تجویز میکردند روز به روز حال اش وخیم تر میشد ، لعیا داشت ضعیف میشد و ناتوان ، پیش طبیبان زیادی بردیم اما دلیلی قانع کننده برایم نگفتند تا اینکه یک روز صبح وقتی از خواب بیدار شدم کنارم بدن سرد و خشک شده ی لعیا را دیدم نمیدانی چقدر این سخت است امیدوارم هیچوقت تجربه نکنی!
فکر کردم چون هوا سرد هست از سرما بدن اش سرد شده اما نه
لعياى من كنار من از دنیا رفته بود
از کنار من بدون من رفت
بی وفا بود چون مرا تنها گذاشت
نباید این چنین تمام میشد داستان ما نبايد بدون من ترک خانه میکرد....
بعد از آن خیلی خیلی ناراحت بودم به مدت یک سال فقط مرده متحرک بودم و تنها نفس میکشیدم نه تنها من، تمام مردم قبیله از مرگ لعیا سوگوار بودند چهل شبانه روز برایش مراسم گرفتیم.
زندگی بدون او برایم زیادی سخت گذشت دخترکی که از ده سالگی به بودن اش عادت کرده بودم نفس کشیدن بدون او سخت است برایم....
با تعریف داستان اش با دستانی که عشق اش را دفن کرده بود اشک هایش را از روی صورت درد دیده اش پاک کرد؛ من هم که در حال پاک کردن اشک هایم بودم و نگاهش میکردم با صدای گرفته اش ادامه داد
دو سال بعد از رفتن لعیا مادرم مریض شد و بخاطر مریضی که سر منشأ آن در سرش بود از دنیا رفت من نتوانسته بودم رفتن لعیا را باور کنم که مادرم هم تنهایم گذاشت
مادرم هم بی وفا بود.
من غیر مادرم کسی را نداشتم من لعیا و مادرم باهم زندگی میکردیم.
مادرم که فوت کرد دیگر به آن خانه و قبیله نرفتم دیگر کم بود عقلم را از دست بدهم چیزی به دیوانگی ام نمانده بود تا اینکه یک روز از کنار این مسجد گذشتم جایی برای ماندن نداشتم عین دیوانه ها راهی کوچه و خیابان شده بودم.
با امام مسجد صحبت کردم اجازه داد اینجا بمانم، دیگر بیرون نرفتم ازین جا .
سه سال میشود که شب و روز عبادت میکنم شب و روز التماس میکنم که خداوند لطف اش را شامل حالم فرماید و مرا اجازه بدهد بروم پیش مادرم و همسرم اما میدانم هنوز وقت اش نرسیده هنوز اجازه این را ندارم که آنها را ببینم باید کمی دیگر هم صبر کنم ؛
دلم به این قرص است که حضرت اميرالمومنين علیه السلام میفرمایند:
﴿الدُّنْيَا دَارُ مَمَرٍّ لَا دَارُ مَقَرٍّ﴾
دنیا خانه گذر است نه جای ماندن
آخر من هم میروم و این درد تمام میشود اما زمان اش را نمیدانم ولی صبر میکنم
خداوند دردم را برایم آسان ساخت و از نبودن آن دو عزیزم کمتر رنج بردم در عوض از بودنم در این جا خوشحالم خیری ست در این کار میدانی دگر، مگر نه؟
- با وجود اینکه همه کسانی که داشتی از دست دادی هنوز هم خوشحالی؟
لم يمت أحد تماماً ،تلك أرواحٌ تغير شكلها ومقامها .!
هیچ کسی به راستی نمی میرد
این روح ها هستند که صورت و جایگاه شان
تغییر می یابد
- نصیحتت برای من چیست؟
برای تو که خیلی خسته ای:"يومًا ما ستكون كافي لشخصً ما،كافيًا دون محاولات أو تعب."
يك روز برای یک نفر کفایت میکنی بدون هیچ تلاش و خستگی
پس بیش از حد خودت را اذیت مگردان بگذار خداوند کارش را انجام دهد؛ منتظر شاهکارش بنشین و فقط تماشا کن!
رُبما یُساق إليك قدرٌ منَ اللّٰه خیرٌ من کل أحلامك»
شاید معجزه ای از سوی خدا به سمت تو فرستاده شود که از همه ی آرزوهایت بهتر باشد.
صبور باش!
{ يجْعلُ اللَّه الهُموم مُقدّماتٍ لنعمٍ مخْبوءة! }
خدا غم هار و، مقدمه ی نعمتهای پنهانش قرار داده
چیزی نگفتم و کنارش نشسته بودم با سکوت و در دل با خودم کلنجار میرفتم ... نمیدانم تا کی به غصه خوردن هیچ و پوچ ها ادامه میدهیم هر کسی را دردیست یا در دل یا در جان آخر این دردها روح ز تن میبرد جان ز کف
یکی مشتاق رفتن و یکی بیتاب ماندن در این هیچی ست نمیدانم حکمتش چیست شاید ماهم آن سنگهای کم ارزشی هستیم که با سختی کشیدن قرار است ب الماس تبدیل گردیم.
ناخواسته آهی کشیدم
الیاس گفت درد هر چه قدر زیاد باشد صبرش هم هست الحمد لله ؛ اما آه نکشید اوف نگویید که خدا را خوش نمی آید و شاکر و سپاسگزار باشید
حرفهایش به طرز عجیبی آرامم کرد انگار خدا او را شبیه معجزه ای بر سر راهم قرار داد تا با حرفهای زیبایش آرام دل ناآرام و بی قرار من قرار گیرد. از او متشکر شدم و با اجازه بعد از خواندن دو رکعت نماز نافله آن مکان زیبا را به هدف کوچیدن به مکانی دیگر ترک نمودم.
