تصویر فوق مرحوم آسید عبدالله فاطمی و مرحوم آشیخ صدر الدین حائری شیرازی رحمت الله علیهما
مرحوم آیتالله سید عبدالله فاطمی، از یاران نزدیک مرحوم آقای نجابت و از شاگردان برجسته آیتالله انصاری همدانی بود؛ مردی از تبار سلوک و سکوت، ساکن در سایهسار زهد و درخشان از نور اخلاص
پدرم نقل میکرد
شبی به همراه جمعی از طلاب، به دیدارش رفتیم. خانهاش محقر بود، ساده و بیپیرایه. هوا سرد بود و ما، ناگزیر، در بیرونی نشستیم. آتشی افروختیم تا از گزند سرمای شب در امان باشیم. در میان آن سکوت شبانه، او آرام و بیصدا میآمد، هیزمی در آغوش، و به درون بازمیگشت. چند بار این رفتوآمد تکرار شد؛ ما گرم گفتوگو و آتش، و او در حال خدمت.
آخر دیدار، یکی از همراهان که دقت بیشتری کرده بود، با صدایی بغضآلود گفت:
«دیدید چه میسوزانَد؟… آنچه بر آتش مینهد، گهوارهی تنها فرزند اوست… چوبهایش را خرد کرده تا ما از سرما نلرزیم...!»پدر آسید عبدالله را مجسمه اخلاص میدانست
بگذریم به صورت کلی مرحوم عموی ما آشیخ صدر الدین حائری در بین عرفا و اهل معنا وجاهت بیشتری داشت و مرحوم پدر ما بین علما و اهل علم
رحمت خدا بر بندگان مخلصش..
https://t.me/dralihaeri
7
3June 8, 2025 1K 17
