دُرّاب مَخدوش

[media, no text]

در ستایش فاصله: تفاوت «عصيانِ کور» و «چشمِ بیدار» ما در عصر «محاکمه‌های شتاب‌زده» زندگی می‌کنیم. عصری که در آن، فاصله میان «نقدِ یک اثر» و «ترور یک شخصیت» به اندازه‌ی یک کلیک است. اما بیایید برای لحظه‌ای بایستیم و این دو مفهومِ آمیخته اما جدا از هم را واکاوی کنیم: رادیکالیسم و نقادی. رادیکال بودن، یک «سقوط» است؛ نقاد بودن، یک «پرواز». وقتی رادیکال می‌شوی، تو دیگر صاحب چشم‌های خودت نیستی. تو عینک ایدئولوژی را بر چشم می‌زنی؛ عینک سیاهی که دنیا را به دو نیم‌کره تقسیم می‌کند: «خودی‌ها» و «دشمنان». رادیکالیسم، همان «آتشِ تند» است. آتش، وقتی شعله‌ور می‌شود، دیگر به تفاوت میان «علف هرز» و «گل سرخ» اهمیت نمی‌دهد؛ همه‌چیز را به خاکستر تبدیل می‌کند. رادیکالیسم یعنی تو پیش از آنکه بشنوی، تصمیم گرفته‌ای که متنفر باشی. رادیکالیسم، امنیتِ پوشالی «در سنگر بودن» را به تو هدیه می‌دهد، اما در عوض، «آزادیِ اندیشیدن» را از تو می‌گیرد. اما نقاد بودن؟ نقاد بودن، «خون‌سردی» است. نقد، جراحی است. جراح، عضو ناسالم را می‌بیند، اما بدن را نمی‌کشد. نقاد، آن کسی است که می‌تواند در ستایش یک نغمه‌ی بدیع از یک هنرمند، قلم بزند و در همان حال، از لغزش‌های اخلاقی یا فکری او در جای دیگری، با صراحت تمام انتقاد کند. نقاد، در «سیاه» یا «سفید» زندگی نمی‌کند؛ او ساکن سرزمین «خاکستری» است. سرزمینی که در آن، پیچیدگی انسان به رسمیت شناخته می‌شود. داستان ما، داستان «مصلوب کردن معنا» به پای «تعصب» است. رادیکالیسم به دنبالِ خون است؛ می‌خواهد او را یا در تالار مفاخر بنشاند یا در میدان شهر به بند بکشد. اما «نگاه نقادانه» به دنبال فهمیدن است. نگاه نقادانه می‌پرسد: «این اثر چه کرد؟» و همزمان می‌پرسد: «این رفتار چه بود؟» و مهم‌تر از همه: «چگونه می‌توانم بدون آنکه بازیچه‌ی جریانات دوقطبی شوم، حقیقت را در میان این قطعات شکسته پیدا کنم؟» رادیکالیسم، همان «دیوار» است. نقادی، همان «پنجره». دیوار، تو را از دنیای بیرون جدا می‌کند و امن نگه می‌دارد، اما دیدت را محدود می‌کند. پنجره، به تو اجازه می‌دهد طوفان را ببینی، اما از گزندش در امان بمانی. انتخاب با ماست: می‌خواهیم در پناه دیوارهای سنگی «رادیکالیسم» بمانيم و از تکرار شعارها لذت ببریم؟ یا می‌خواهیم پنجره‌ها را باز کنیم، هوای سرد حقیقت را به درون راه دهیم، و اجازه دهیم این هوای تازه، ذهنمان را پرداخت کند؟ کسی که نقد می‌کند، قدرت را به «عقل» باز می‌گرداند. کسی که رادیکال است، قدرت را به «هیجان». و من فکر می‌کنم، هنر، در همان فاصله‌یِ میان «هیاهوی رادیکال» و «سکوت عمیقِ منتقد» متولد می‌شود. آنجا که ما نه سنگ می‌زنیم و نه گل می‌پاشیم؛ بلکه فقط «می‌بینیم» و «می‌شنویم» و «می‌فهمیم». سَيّالجات، يادداشت‌ها

#Heavy_Metal #Power_Metal

Sorry, but Only Geddy Lee from Rush and John Myung ( Dream theatre ) have the right to play bass guitar 🤣 Everyone else, please step aside.😂

#Atmospheric #Progressive_Rock

The Trees

#Experimental_Folk #Melancholic_Blues

Ma Kedert Neseet

#Repost #Neoclassical_Metal

#instrumental_Rock

[media, no text]

The Night And The Silent Water

احترف الحزن والانتظار

بی‌ربطه ولی یطورایی فيروز، لانا‌دل‌ری اونا و گوگوش ماست.