یک نکته وجود دارد که بهنظرم پرداختن به آن جالب است. در دهههای پیشین (بهخصوص شصت و هفتاد) گروه داوران جشنوارههای سینمایی متشکل از فیلسوفان، جامعهشناسان، اکتیویستها، منتقدان ادبی و سینمایی، برندگان نوبل ادبیات و ژورنالیستها بود. یعنی گروهی که هرکدام تخصصی در یک زمینه علوم انسانی و شاخه هنری داشت. این تفکر بسیار درست و منطقی بود و به یک فیلم سینمایی بیشتر بهمنزلهی "یک اثر" نگاه میشد. مسئله این نیست که الان بازیگران یا سلبریتیها اعضای اصلی و ریاست را تشکیل میدهند، بهطور کلی رویکرد نخبهگرایانه حذف شده و حتی تعادلسازی هم وجود نداشته. الان فیلمسازانی که حتی تاحالا بخش اصلی فستیوالها حضور نداشتند بهعنوان داور انتخاب میشوند.
به لیست داوران ونیز برای سال ۱۹۸۰ نگاه کنید: سوزو چکی دامیکو به عنوان رئیس هیئت داوران (فیلمنامهنویس آثار ویسکونتی و مونیچلی و آنتونیونی)، اندرو ساریس (منتقد سرشناس)، میشل سیمان (منتقد و سردبیر پوزیتیف)، اومبرتو اکو (نویسنده مشهور)، یوسف شاهین و...
#ونیز_۲۰۲۶
@just_movieeee
