निःशब्द…
IAS दिव्या मित्तल यांनी राजीनामा देत नव्या वाटेचा शोध घेतला
IAS अधिकारी दिव्या मित्तल यांनी १३ वर्षांची सरकारी सेवा केल्यानंतर आपल्या पदाचा राजीनामा दिला आहे. उत्तर प्रदेशमध्ये १३ वर्षे काम करताना त्यांनी दोन जिल्ह्यांच्या जिल्हाधिकारी म्हणूनही जबाबदारी सांभाळली.
आपल्या राजीनाम्याबद्दल त्यांनी लिहिलेला भावनिक संदेश मनाला स्पर्श करणारा आहे.
दिव्या मित्तल यांनी लिहिले आहे:
“आज मी माझ्या १३ वर्षांच्या अविस्मरणीय प्रवासाला स्वतःच्या इच्छेने विराम देत IAS पदाचा राजीनामा दिला आहे.
सामान्य परिस्थितीत वाढताना माझ्या मनात एक चांगले आणि यशस्वी जीवन जगण्याचे स्वप्न होते. दिवस-रात्र मेहनत करून मी IIT दिल्ली आणि IIM बंगळुरू येथे शिक्षण घेतले. त्यानंतर मला लंडनमध्ये नोकरी मिळाली.
पण आयुष्यात ‘सगळे काही’ मिळाल्यानंतरही मनात कुठेतरी काहीतरी अपूर्ण असल्याची भावना होती. आपल्या देशात नसणे सतत जाणवत होते. माझे शिक्षण, माझा आत्मविश्वास आणि जगात कुठेही डोके वर करून चालण्याची ताकद, हे सर्व या मातीतूनच मला मिळाले होते. या मातीचे माझ्यावर ऋण होते आणि ते फेडायचे होते.
ज्या भारताचे स्वप्न मी पाहिले होते, तो भारत घडवणाऱ्या प्रत्येक प्रयत्नात माझ्याही हाताचे ठसे असावेत, अशी माझी इच्छा होती. म्हणून मी परत भारतात आले आणि IAS अधिकारी होण्याचे भाग्य मला मिळाले.
मला खूप काही करण्याची संधी मिळाली आणि त्यातून खूप काही शिकता आले.
देवरियाने मला शिकवले की योग्य गोष्टीच्या बाजूने उभे राहणे हा पर्याय नाही, तर आपले कर्तव्य आहे.
मीरजापूरने मला शिकवले की ‘अशक्य’ ही वस्तुस्थिती नसते, ते फक्त एक मत असते.
आणि माँ विंध्यवासिनीच्या चरणी बसून मला जाणवले की खरी शक्ती कोणत्याही पदातून मिळत नाही. ती त्यांच्या कृपेने आणि लोकांच्या विश्वासातून मिळते.
सर्वात मोठी शिकवण अशी होती की, स्वतःसाठी पाहिलेली स्वप्ने तर पूर्ण झाली होती. आता आपल्या लोकांसाठी पाहिलेली स्वप्ने जगायची होती.
या जीवनातील खरा आनंद मला त्या लोकांच्या डोळ्यांत दिसला, ज्या कुटुंबाला पहिल्यांदाच जमिनीचा हक्क मिळाला, ज्या दिव्यांग व्यक्तीला सन्मानाने जगण्याची संधी मिळाली आणि ज्या शेतकऱ्याच्या शेतापर्यंत पाणी पोहोचले.
त्यांच्या संघर्षात त्यांच्यासोबत चालताना मला एक गोष्ट शिकायला मिळाली की, प्रत्येक सरकारी फाईलच्या मागे एक माणूस असतो आणि त्याची प्रतिष्ठा जपणे हाच खरा न्याय आहे.
मी काहीतरी देण्यासाठी आले आहे, असे समजणे ही माझीच चूक होती. खरे तर या प्रवासात सर्वाधिक काही मला मिळाले. आणि त्यामुळे माझ्यावरचे हे ऋण आणखी वाढत गेले.
लोक माझ्या आनंदात माझ्यापेक्षाही जास्त आनंदी झाले. मी स्वतः थकलेली किंवा खचलेली असतानाही त्यांनी माझ्याकडे त्याच विश्वासाने पाहिले. त्यांच्या या विश्वासानेच मला पुढे चालत राहण्याची ताकद दिली.
इतके प्रेम, इतका सन्मान आणि इतके आपलेपण मिळाले की माझी झोळी पूर्ण भरून गेली.
यामध्ये माझ्यासोबत खांद्याला खांदा लावून काम करणाऱ्या सहकाऱ्यांचे, अधिकारी आणि कर्मचाऱ्यांचेही खूप मोठे योगदान आहे. त्यांनी प्रत्येक वेळी माझी साथ दिली आणि माझ्यासोबत ठामपणे उभे राहिले.
आज कृतज्ञतेने माझे डोळे पाणावले आहेत.
माझ्या मनात फक्त एक दृश्य कायमचे कोरले गेले आहे.
लहुरिया दहच्या डोंगरावरची ती वृद्ध आई...
तिच्या गावात पहिल्यांदाच पाणी पोहोचले. ते पाहून ती काहीच बोलली नाही. फक्त थरथरत्या हातांनी माझ्या डोक्यावर हात ठेवला आणि मला आशीर्वाद दिला.
आज माझे पद माझ्यापासून दूर झाले आहे, पण त्या वृद्ध मातेचा तो स्पर्श आयुष्यभर माझ्यासोबत राहील.
आणि या देशाच्या मातीने माझ्या मनात निर्माण केलेले ते स्वप्नही कधीच संपणार नाही.
आपलीच,
दिव्या मित्तल
IAS
176
25
3September 2, 2026 4.9K 69
