🔹امضای «توافق دفاعی مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان، فراتر از یک پیمان نظامی ساده، نشاندهنده گذار کشورهای منطقه از «امنیت وارداتی» به سمت «امنیت منطقهای» است.
🔹این توافق در پی تنشهای زنجیرهای و تردید در کارآمدی ترتیبات امنیتی موجود شکل گرفته و نشان میدهد که محیط جدید منطقه نیازمند ظرفیتهای مستقل برای همکاری و بازدارندگی است.
🔹برای ایران، چالش اصلی این است که آیا معماری امنیتی جدید بدون حضور تهران شکل خواهد گرفت یا خیر. ایران نباید صرفاً با نگاه تهدیدمحور به این توافق واکنش نشان دهد؛ بلکه باید ضمن حفظ توان بازدارندگی، از حاشیهنشینی در ترتیبات امنیتی جدید جلوگیری کند.
🔹مسئله کلیدی برای تهران، تقویت مسیر گفتوگو با اعضای این پیمان، بهویژه عربستان و ترکیه است تا از یک «موضوع امنیتی» به یکی از «بازیگران تعیینکننده» در ساخت معماری امنیتی آینده منطقه تبدیل شود.
🔹در واقع، ایران باید بخشی از معادلهای باشد که این معماری را میسازد، نه اینکه اجازه دهد معماری منطقه درباره آن شکل بگیرد.
🔹در این پرونده باشگاه اقتصاددانان به بررسی نقش و جایگاه ایران در شرایط ظهور توافق مکه میپردازیم. 👇
اینجا بخوانید
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
