✍️ کسری غفوری
🔹جورج دبلیو بوش، رئیسجمهور پیشین آمریکا، از سال ۲۰۱۶ تاکنون در برابر ترامپ که حزب جمهوریخواه را دگرگون کرده و بارها به او و خانوادهاش توهین کرده، سکوت اختیار کرده است.
🔹ترامپ با انتقاد از جنگ عراق و حمله به جب بوش، برادر کوچکتر جورج دبلیو بوش، عملاً به سلسله سیاسی خانواده بوش پایان داد.
🔹بوش پدر و پسر از حضور در گردهمایی ترامپ خودداری کردند و پدر به هیلاری کلینتون رأی داد، اما بوش پسر حتی در برابر ممنوعیت ورود مسلمانان، جدایی کودکان از والدین در مرز، استیضاح ترامپ و تلاش برای لغو نتایج انتخابات ۲۰۲۰ تنها به انتقادات غیرمستقیم بسنده کرد.
🔹دلایل مطرحشده برای این سکوت شامل پایبندی بوش به سنت عدم انتقاد رؤسای جمهور پیشین از جانشینان است؛ سنتی که هرچند با نمونههایی چون جان کوئینسی آدامز، تئودور روزولت و اوباما که از جانشینان انتقاد کردند، تردیدپذیر است.
🔹محافظت از خود و خانواده و نگرانی از مسیر سیاسی برادرزادهاش نیز جزو دلایل ذکر شده است. اما فراتر از اینها، بوش گرفتار هراس از قضاوت تاریخ است؛ او با محبوبیت حدود ۳۴ درصدی قدرت را ترک کرد و ورود به عرصه سیاسی بهعنوان منتقد، شکستهایی چون جنگ عراق را دوباره زنده میکند.
🔹او از سال ۲۰۰۹ بیش از هر رئیسجمهور پیشین بر بازسازی جایگاه تاریخی خود متمرکز بوده و نهادهای وابسته به او بخشی از بودجهشان را از حامیان مالی ترامپ میگیرند. نقاشی نیز برای او راهی برای بیان حرفهایی است که نمیتواند بگوید.
🔹در مقابل، خانواده دیک چینی با قطع رابطه با ترامپ و رأی به کامالا هریس، تاوان سنگین مقاومت در برابر اقتدارگرایی را پرداختند.
🔹این انفعال شکست نهایی و جبرانناپذیر ریاستجمهوری بوش است؛ رهبری که شر را دید اما از محکوم کردن آن طفره رفت، حتی زمانی که سیاستهای ترامپ به قیمت جان صدها هزار نفر تمام شد.
متن کامل
کانال رسمی روزنامه دنیای اقتصاد
@den_ir
