دلـیبآل

[media, no text]

[media, no text]

دلیبال؛

چیزی در تو آشنا بود شاید همان چیزی که باید می‌ترسیدم، دیرگاهی عشق بی‌طرف نیست؛ یکی می‌سوزد، یکی تماشا می‌کند. من سوختم. تو در ابهام ماندی، نه رفتی، نه ماندی، نه هیچ. همه چیز واژگون شد. من خموش رو به صندلی‌ای مینشینم که نیست، به پنجره‌ای خیره میمانم که نیست با سایه‌ای حرف میزنم که نیست و تو دیگر نیست…

میروم‌تو بیخیالی‌ رهاشوم‌ از خیال‌تو

عزیزم نجات دهنده درآمدته، مدرکته، کارته، نه چیز دیگه‌ای.

[media, no text]

‌کاش یکی دستمو بگیره بگه بیا بریم شمال!

جـای تـو امن است، تو در استخـوان‌هایم نفـس میکشی.

اون یادت خواهد افتاد، وقتی آهنگ مورد علاقت اتفاقی پلی بشه، اون یادت خواهد افتاد، وقتی یکی از کنارش رد بشه که بوی عطرش شبیه تو باشه، اون یادت خواهد افتاد، وقتی کسی ازش قول انگشتی بخواد، اون یادت خواهد افتاد، وقتی کسی نتونه اندازه تو دوسش داشته باشه.

گفت اگه دقت کنی همین الانش داری آرزوی ۹ سالگیت‌و زندگی میکنی.

خنده‌های تو‌ مرا باز از این‌فاصله‌کشت.

من می‌دونم. که. آدما میان. و. میرن. ولی من امیدوارم که. ما. همیشه با هم. دوست بمونیم.❤️

من از تو می‌گریزم ای پناهِ من چون سایه از حضورِ نگاهِ من من از تو می‌گریزم ای نیازِ من چون بوی گل ز نکهتِ همراهِ من من از تو می‌گریزم ای شروعِ من چون موج از ترانه‌ی دریا به روحِ من من از تو می‌گریزم ای گناهِ من چون روز از ستاره‌ی شب، در پناهِ من •فروغِ جان