هرچی دوس داری صدا کن.

گاهی باید عقب بکشید و بگذاری آدم‌ها توی غم خودشان غرق بشوند؛ حرف‌هایت، امیدهایت، قدرتت و خنده‌هایت را برای کان خودت نگه دار.

تو منو داری.

خروجی کارهای آیسم »»»

بردی از یادم.

خوش به حال اونی که ساده گرفت و پشیمون نشد؛ میدونی؟ سختش نکرد.

هر زمستون بیش از اینکه ریشه پابندت کنه شاخه تو بردار و تمرین تبر کن با خودت تو بساز و دونه دونه مرگ برگاتو ببین یا بسوز و جنگلی رو شعله ور کن با خودت.

بیا دو سه روز بریم یه‌جایی که مسئولیت‌ها پیدامون نکنن.

کویر دل.

با دلّم بگری.

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم؛ چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی.

گفتن همیشه سیر میمونی بخوری حرفاتو.

نخواهید تا به شما داده شود، شاید هم داده نشود ولی کان آدم حداقلش نمی‌سوزد.

زور دلم نمیرسید به نفوذ چشم هات، چمباتمه زده بودم بین پلک هات، هر لحظه نفس میکشیدمت.

گوگوش را دو وجه است: اگه بمونی: اگه بمونی خورشید رو از اون بالا می‌آرم برات خوب می‌دونی، اگه بمونی می‌بندم یه دستبند بلور از اشک گرم و پر نور، دور دستای پر از غرور می‌گیرم عکس ماه رو از آب، از لبام تنگ شراب هدیه می‌آرم برات تو خواب پر می‌شه صحرا از شقایق‌ها می‌ره از چشمونم ابر سیاه اگه نمونی: اگه ن…