درباره‌ی تربیت دینی هم دقیقاً همین مسئله وجود دارد. دیندار بودن،… — DEEPA.research — TG.ME

درباره‌ی تربیت دینی هم دقیقاً همین مسئله وجود دارد. دیندار بودن، به‌خودی‌خود کسی را به یک مربی دینی خوب تبدیل نمی‌کند. دانستن احکام، باورها، و مناسک، البته یک سویه‌ی مهم زندگی با ایمان توسط والدین است؛ اما دانستن اینکه کودک در هر سن این مفاهیم را چگونه می‌فهمد، تماماً چیز دیگری. والد یا مربی باید بداند چه زمانی توضیح بدهد، چه زمانی بیشتر گوش کند، چه زمانی الگو بودن مهم‌تر از حرف زدن است، با پرسش‌ها و تردیدهای کودک چگونه برخورد کند و چطور به‌تدریج برای انتخاب، فهم و تجربه‌ی شخصی او جا باز کند. ممکن است پدر و مادری با نیت کاملاً خیرخواهانه بخواهند ایمان را به فرزندشان منتقل کنند، اما اگر شیوه‌ی تربیتی مناسبی نداشته باشند، ناخواسته ترس، اطاعت ظاهری یا حتی فاصله گرفتن از دین ایجاد کنند. بنابراین، تربیت دینی را هم باید یک مهارت آموختنی دانست، نه صرفاً انتقال چیزی که خودمان از نسل قبل گرفته‌ایم. تربیت دینی سازنده، هم به شناخت سنت دینی نیاز دارد؛ و هم به شناخت کودک، روان‌شناسی رشد، گفت‌وگو، شنیدن، تنظیم هیجان، و بازنگری در رفتار خودمان. همان‌طور که کسی فقط با بلد بودن ریاضی، معلم خوب ریاضی نمی‌شود، کسی هم فقط با دیندار بودن، مربی دینی خوبی نمی‌شود. ایمان می‌تواند انگیزه‌ی تربیت دینی را به ما بدهد، اما خوب تربیت کردن نیازمند مهارت است؛ و این مهارت را باید آموخت. - رسول اکبری. @deepa_research