انجمن‌ نویسندگان‌ مرده'

[media, no text]

اشتباه من باز کردن در کمدی بود که آن ساک مشکی‌ رنگ را، لابه‌لای هرآنچه آنجا بود، پنهان کرده بودم. اما انسان فراموش می‌کند. حال، من مانده‌ام و اتاقی غرق در عطر او. انسان حتمی‌الخطاست دیگر؛ ماییم و اشتباهات هر ساعت‌مان. اما گاهی همین یک اشتباه کوچک، نه به اندازه‌ی خودش، که به اندازه‌ی تمام خطاهایی که …

ساعت‌هاست پشت این پنجره نشسته‌ام. علی‌رغم هرچیز، چشم به راهش بودم. عاقبت، باختن این امید سکوت خانه را طاقت‌فرسا کرد. لعنتی شد بر ترک دود و آغازی برای قدم زدن‌های نیمه‌شبی؛ شاید که خیال آمدنش از سرمان بیفتد.

واسه تو با روان مریضم؛ رویای تیکه پاره‌ی عزیزم.

[media, no text]

من نمی‌توانم به تو بفهمانم. نمی‌توانم به کسی بفهمانم که در من چه می‌گذرد. من حتی نمی‌توانم آن را برای خودم توضیح دهم. کافکا

از لای پنجره جوونیمو فوت می‌کنمو، دود می‌شم و دود می‌کنمو. انجمن نویسندگان مرده'

هیچی باقی نیست ازم، قطره‌های آخره. خاک تشنه همینم داره همراش می‌بره.

در میان دو دیوار گیر افتاده‌ام؛ آزادی و اسارت. به گمانم دیوار اسارت را شکسته‌ام، اما چه سود؟ در این میان تعصبی هست که حتی پس از آزادی، هنوز مرا به دیوار شکسته‌ام زنجیر می‌کند.

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی سعدی

این سطح از درد برای پوست نازک یک روح برای پیر شدن تو یک روز از عمر یک نوح انجمن نویسندگان مرده

این نامه‌ها دوباره مقصدشان را گم کرده‌اند. تا کی باید سوزانده شوند؟ آواره‌اند؛ درست مانند نویسنده‌شان.

دخترک در ماشین را که بست، به مادرش گفت: «ماشینش بوی خونه‌ی عمه‌م رو می‌ده؛ مگه نه؟» مادر با طعنه و نیشخند نگاهی انداخت و گفت: «نه، خودش بوی عمه‌ت رو می‌ده.» و رو به دخترکش دستپاچه اضافه کرد: «احتمالا عطرشون شبیه همه، دخترم.»

این آغاز است؛ روحت را بکش.