*صله رحم؛ پلی از جنس مهر میان دلها*
✍️ عبیدالله شکری
در روزگاری که آدمها گاهی در فاصلهی چند قدمی یکدیگر، کیلومترها از هم دورند، هنوز چیزی هست که میتواند دلها را به هم نزدیک کند؛ چیزی به نام صله رحم. گاهی یک دیدار کوتاه، یک تماس ساده، یا حتی پیامی از سر محبت، میتواند چراغی در خانهی دلی روشن کند که مدتهاست در انتظار یک نشانه از خویشاوندان خود بوده است.
خانواده، نخستین مدرسهی محبت است؛ جایی که انسان معنای دوست داشتن، بخشیدن، دلنگران بودن و کنار هم ماندن را میآموزد. خویشاوندان، شاخههای همان درختاند و صله رحم یعنی نگذاریم شاخهها از ریشهی مهر جدا شوند. چه زیباست وقتی عمهای صدای خواهرزادهاش را میشنود، پدربزرگی با دیدن نوههایش لبخند میزند، یا برادری در سختی دست بر شانهی برادرش میگذارد و بیآنکه سخنی بگوید، میگوید: «من هستم.»
صله رحم فقط رفتوآمد و مهمانی نیست؛ حضور در لحظههای مهم زندگی یکدیگر است. یعنی وقتی کسی بیمار است، احوالش را بپرسیم؛ وقتی دلش گرفته، شنونده باشیم؛ وقتی موفق شده، شادیاش را از صمیم قلب تبریک بگوییم و وقتی زمین خورده، دستش را بگیریم. گاهی حتی یک «دلم برایت تنگ شده» میتواند فاصلهی سالها را کوتاه کند.
در فرهنگ دینی ما نیز صله رحم جایگاهی بلند دارد. اسلام، انسان را به حفظ پیوندهای خویشاوندی دعوت کرده و گسستن این رشتهها را امری ناپسند دانسته است. زیرا جامعهای که در آن خانوادهها به یکدیگر پشت کنند، دیر یا زود از درون تهی میشود. محبت خویشاوندی، سرمایهای است که شاید در حساب بانکی دیده نشود، اما در روزهای دشوار ارزش آن هزاران برابر آشکار میشود.
چه بسیار کسانی که در روزهای خوش زندگی، دوستان فراوان دارند، اما در روزگار سختی، تنها یک تماس از سوی یک خویشاوند میتواند امید را به دلشان بازگرداند. خویشاوندی اگر با محبت همراه شود، پناهگاه است؛ و اگر با بیتفاوتی فراموش شود، تنها نامی در شناسنامه باقی میماند.
البته صله رحم همیشه آسان نیست. گاهی دلخوری، اختلاف نظر یا رفتار نادرست یکی از بستگان، انسان را از دیدار و ارتباط دور میکند. اما هنر صله رحم دقیقاً در همینجاست؛ آنجا که انسان به جای افزودن کینه بر کینه، راهی برای بخشیدن و آشتی پیدا میکند. البته حفظ پیوند خویشاوندی به معنای پذیرفتن رفتار آسیبزا نیست؛ میتوان با حفظ احترام و رعایت مرزهای سالم، رشتهی محبت را نیز نگه داشت.
*شاید روزی برسد که دیگر فرصتی برای یک دیدار ساده نداشته باشیم. شاید صدایی که امروز میتوانیم با یک تماس بشنویم، فردا فقط خاطرهای در ذهنمان باشد. زندگی کوتاهتر از آن است که محبت را به فردا موکول کنیم.*
پس اگر مدتی است از خویشاوندی بیخبر ماندهایم، امروز میتواند روز خوبی برای یک تماس باشد؛ اگر کسی از ما دلگیر است، شاید یک قدم کوچک برای آشتی کافی باشد؛ و اگر کسی منتظر دیدن ماست، شاید بهتر باشد این انتظار را بیش از این طولانی نکنیم.
صله رحم یعنی نگذاریم چراغ محبت در خانهی خویشاوندان خاموش شود.
یعنی در شلوغی زندگی، هنوز کسانی را به یاد داشته باشیم که بخشی از ریشههای ما هستند.
و چه زیباست انسانی که هرچه از خانه و ریشهی خود دورتر میرود، راه بازگشت به آغوش خانواده را فراموش نمیکند.
*تو فقط منتشرش کن،شاید کسی همین حالا، دقیقاً به همین حرف نیاز داشته باشه،و ثوابش تا سالها برای تو نوشته بشه، بیصدا و بیمنت*
🔹🔹🔹◾️🔹🔹🔹
کانال واتساپ👇
https://whatsapp.com/channel/0029VacsksN6rsQl2u1quk2f
🟢🟢🟢🔶🟢🟢🟢
کانال تلگرام👇
https://t.me/daroolefta
🔹🔺🔹🔺🔹🔺
کانال بله👇
ble.ir/join/CjTjihfzqw
🔹🔹🔹◾️🔹🔹🔹
3
