در صحیح بخاری از حدیثِ ابوهریره رضیالله عنه آمده است: «کسی که گفتارِ باطل و عمل به آن و نادانی را وا نگذارد، الله نیازی ندارد که او خوردن و نوشیدن خود را ترک کند.» و در سنن ابن ماجه آمده است: «چهبسا روزهداری که از روزهاش جز گرسنگی بهرهای ندارد.» پس روزهٔ حقیقی، روزهٔ اندامها از گناهان است و روزهٔ شکم از خوردن و نوشیدن؛ همانگونه که خوردن و نوشیدن روزه را میشکند و فاسد میکند، گناهان نیز پاداشش را قطع میکند و ثمرهاش را تباه میسازد، تا آن را در منزلتِ کسی قرار دهد که گویی روزه نگرفته است. در این حدیث: ترغیبِ روزهدار به ترکِ منکرات و محرّمات آمده است. و در آن: اثباتِ صفتِ «دست» برای الله تعالی بهگونهای که شایستهٔ جلالِ اوست. و در آن: اثباتِ صفتِ «سخن گفتن» برای الله تعالی؛ اینکه هرگاه بخواهد سخن میگوید و با هر که بخواهد به هر چه بخواهد سخن میگوید، و اینکه کلامِ او ویژهٔ قرآنِ کریم نیست. و در آن: تفاوتِ عبادتها از جهتِ پاداش. و در آن: مشروعیتِ سوگند برای تأکیدِ سخن، هرچند شنونده منکر نباشد. و در آن: اینکه هر کس در دنیا الله تعالی را عبادت کند و رضای او را بطلبد، اگر از عملش آثاری ناخوشایند در دنیا پدید آید، نزدِ الله تعالی محبوب و پاکیزه است؛ زیرا از طاعتِ او و پیروی از رضای او برخاسته است.
در صحیح بخاری از حدیثِ ابوهریره رضیالله عنه آمده است: «کسی که گفتارِ… — خطبه های جمعه ماموستالقمان ضیایی — TG.ME
February 27, 2026 662 1
