𝘊𝘺𝘯𝘰𝘴𝘶𝘳𝘦

نامه ای به عزیزترین خواهرِ انتخابیِ من♡

همیشه فکر می‌کردم آدم‌ها میان، یه مدت می‌مونن و بعد هم به راحتی میرن. شاید برای همین هیچ‌وقت نتونستم به کسی کامل اعتماد کنم. دوستای دروغین، پررنگ‌ترین بخش زندگیم بودن؛ آدمایی که فقط اسم دوست رو یدک می‌کشیدن، ولی حتی حاضر نبودن چند دقیقه بدون قضاوت به حرفام گوش بدن، چه برسه به اینکه غم و شادی من براشون مهم باشه.
انگار همیشه باید خودم بارِ خودم رو به دوش می‌کشیدم، تا اینکه یه روز، خیلی اتفاقی، اومدم پی‌وی‌ت.
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم اون پیام ساده، شروع یکی از قشنگ‌ترین اتفاق‌های زندگیم باشه.
فکر نمی‌کردم یه روز برسه که اولین نفری که برای تعریف کردن یه خبر خوب یا حتی یه اتفاق کاملاً بی‌اهمیت به ذهنم می‌رسه، تو باشی.
فکر نمی‌کردم بشی همون آدم امنی که بدون فکر کردن، بدون ترس از قضاوت شدن و بدون نگرانی از اینکه حوصله‌اش سر بره، ساعت‌ها براش حرف بزنم.
قشنگ‌ترین حس دنیا اینه که یکی رو داشته باشی که با ذوقِ تو ذوق کنه.
که وقتی حالت خوب نیست، خودش هم آروم و قرار نداشته باشه.
که با خنده‌هات بخنده، با اشک‌هات ناراحت بشه و حتی از پشت یه صفحه‌ی گوشی هم بفهمه پشت «خوبم» گفتنت، چیزی جز خوب بودن قایم شده.
تو همیشه اون آدم بودی!
هیچ‌وقت یادم نمیاد حس کرده باشم مزاحمت شدم.
هیچ‌وقت یادم نمیاد برای شنیدن حرفام بی‌حوصله شده باشی.
برعکس، همیشه جوری گوش دادی که انگار مهم‌ترین حرف دنیا رو دارم می‌زنم و همین باعث شد کم‌کم یاد بگیرم هنوز هم می‌شه به یه نفر اعتماد کرد.

خیلی‌ها خواستن بینمون فاصله بندازن.
خیلی‌ها خواستن باعث بشن از هم دلخور بشیم یا نسبت به هم عوض بشیم.
ولی نمی‌دونی هر بار که بهش فکر می‌کنم، فقط یه لبخند میاد روی لبم؛ چون الان خبری از هیچ‌کدومشون نیست و تنها چیزی که مونده، همین دوستی قشنگ ماست.
انگار بعضی رابطه‌ها رو نمی‌شه با حرف مردم، با فاصله یا حتی با زمان خراب کرد.
چون از همون اول روی صداقت و اعتماد ساخته شدن.
برای خیلی‌ها شاید عجیب باشه که دو نفر بدون اینکه حتی همدیگه رو از نزدیک دیده باشن، این‌قدر به هم وابسته بشن.
ولی ما خوب می‌دونیم پشت این صفحه‌ی گوشی، چند سال خاطره خوابیده؛
چند شب بیداری...
چند ساعت ویدیوکال...
چند تا خنده‌ی از ته دل...
چند تا گریه...
چند تا دعوا و آشتی...
چند تا نگرانی...
و هزاران لحظه‌ای که فقط خودمون می‌دونیم چطور گذشت.
برای من، تو فقط یه مخاطب توی گوشی نیستی.
اسم تو فقط یه چت نیست که هر از گاهی بازش کنم.
تو بخشی از روزهای منی.
بخشی از حال خوبم ، بخشی از آرامشی که همیشه دنبالش بودم.

دوست، کلمه‌ی کوچیکیه برای تو.
تو خانواده‌ای هستی که خودم انتخابش کردم.
خواهری که هیچ‌وقت هم‌خونم نبود، اما از خیلی از آدم‌هایی که هم‌خونم بودن، بهم نزدیک‌تر بود.
اگر امروز ازم بپرسن بزرگ‌ترین شانس زندگیت چی بوده، بدون فکر اسم تو رو میارم.
چون تو باعث شدی باور کنم هنوز هم آدم‌های واقعی وجود دارن؛ آدم‌هایی که دوست داشتنشون منفعتی نداره، نقابی روی صورتشون نیست و فقط به خاطر خودِ تو کنارت می‌مونن.
ممنونم که توی سخت‌ترین روزهای زندگیم دستم رو رها نکردی.
ممنونم که وقتی همه‌چیز بهم ریخته بود، پناه امنم شدی.
ممنونم که باعث شدی دوباره به آدم‌ها اعتماد کنم.
و مهم‌تر از همه، ممنونم که همیشه خودت بودی.

تو اراده کن دادا ، جونم برات