غمم رو فقط تونستم با نوشتن شعر به زبون بیارم =)))))
(که از خونِ جوانان میدمد فردای نورانی)
عزیزانم، عزیزانم، حرام است این پریشانی
طنابِ دار میبارد، خیابان بوی ویرانی
جوانان را سحر بردند، به جرمِ عشقِ این خاکم
مگر آزادی و امید، گناه است ای مسلمانی؟
نه از دشمن هراسانم، نه از شمشیرِ خونآلود
دلم لرزد ز آن دستی که دارد مُهرِ ایرانی
کجا رفت آن همه غیرت؟ کجا رفت آن همه وجدان؟
که مادر مانده با یک عکس، در آغوشِ پریشانی
اگر عدل است این کشتن، اگر حق این ستمکاری
فغان از این عدالتها، فغان از این نگهبانی
قسم بر اشکِ این مادر، قسم بر خونِ این کودک
نمیمیرد دلِ این خاک، میانِ این زمستانی
شبی پایان پذیرد گرچه طولانیست این ماتم
سحر از خونِ گل روید، پس از این شامِ طوفانی
