CHE & PE 02

● ماجرا با ایمیلی آغاز شد که در آن، تمامی ۵۸ دانشجوی کلاس به تقلب متهم شدند و در کمال تعجب، نمرهٔ برگه‌های پایان‌ترم ۵۷ نفر از آنان صفر اعلام شد و در سامانه ثبت شد. استاد درس، دانشجویان را در برابر دو انتخاب غیرمنصفانه و عجیب قرار داد:
۱. پذیرش و اقرار به تقلب که در این‌ صورت، نمرهٔ پایان‌ترم آن‌ها صفر و نمرهٔ نهایی براساس میان‌ترم لحاظ شود.
۲. عدم‌پذیرش و ارجاع پرونده به کمیتهٔ انضباطی همراه با تأکید بر صفرشدن نمرهٔ نهایی درس.

● صفرشدن نمرات و سپس درخواست برای اقرار به تقلب، آن هم درحالی‌که بررسی‌ شفاف، بی‌طرفانه و قابل‌اتکا ارائه نشد، مصداق برخوردی کاملاً غیرمنصفانه است. پس از مراجعات انجام‌شده نیز نه ادعای تقلب برای دانشجویان به شکلی قطعی اثبات شد و نه تغییری در موضع اولیه ایجاد گردید؛ وضعیتی که عملاً گفت‌وگو را به بن‌بست کشاند.

● پس از پیگیری‌های متعدد ازسوی دانشجویان از مراجع دانشکده و دانشگاه، نمراتی در سامانه ثبت شد. پایان‌ترم شامل دو سوال بود، از بین این دو، سوال اول تصحیح و نمرهٔ سوال دوم به همه صفر داده شد که موجب شد نمرهٔ آزمون پایان‌ترم هیچ‌کس بیشتر از نصف نشود. همین امر موجب شد که حدود ۴۰ درصد دانشجویان درس مردود شوند و میانگین نمرات حدود ۱۰.۵ و بالاترین نمره از ۱۱.۷ فراتر نرود. همچنین گفته شد افراد معترض می‌توانند درخواست امتحان مجدد دهند؛ موضوعی که با توجه به بی‌اعتمادی ایجادشده در دو طرف از سمت دانشجویان پذیرفته نبود‌.

● این تصمیم درحالی گرفته شد که دانشجویان سه‌ روز متوالی برای مشکلی که می‌شد با راهکارهای سازنده‌تری حل شود، تحت فشار روانی تصمیمات متغیر قرار گرفتند؛ تا در نهایت با نمره‌ای که کمترین حقشان است مواجه شوند. ناگفته نماند که در این ترم، برخی دانشجویان در شرف فارغ‌التحصیلی و متقاضی کردیت نیز حضور دارند و این اتفاق بر آیندهٔ تحصیلی‌شان لطمه وارد خواهد کرد.

● حال‌آنکه چندی پیش اعلام شده است که کمیته‌ای تشکیل خواهد شد، متشکل از تعدادی از اساتید حاضر در دانشکده تا توضیحات استاد و دانشجو را در اختیار داشته باشند و تصمیم‌گیری کنند. نتیجه‌ای که همچنان اعتماد به آن برای دانشجویان امکان‌پذیر نیست و شیوهٔ‌ دقیق اجرایی‌شدنش هم نامشخص است.

● آنچه این تجربه را نگران‌کننده‌تر و در عین حال هشداردهنده می‌کند، فقدان سازوکار مؤثر برای پیگیری است. دانشجویان در مراجعات مکرر خود به مسئولین دانشکده، عملاً با پاسخ‌های بی‌اثر مواجه شدند و به نقطهٔ آغاز بازگردانده شدند. هم‌زمان ازطرف استاد درس، تصمیم‌گیری‌های نامشخص، تغییرات مداوم در مواضع و استفاده از رویکردهای مختلف به‌عنوان ابزار پیشبرد تصمیم، مسیر را غیرقابل توجیه کرده است.

● در ساختاری که عملاً تمامی اختیارات ارزیابی در دست استاد متمرکز شده و نظارت مؤثر و پاسخ‌گو وجود ندارد، امکان عدم احقاق حق دانشجو به‌سادگی می‌تواند فراهم شود و این تمام راه‌ها را به التماس از جانب دانشجو ختم می‌کند و دانشجو را ناگزیر می‌کند برای برخورداری از حداقل حقوق آموزشی خود به جلب رضایت فردی استاد متوسل شود.

● نکتهٔ حائز اهمیت این است که آزمون پایان‌ترم مجازی تصمیمی نبوده است که دانشجویان در آن نقشی داشته باشند؛ اگر برگزاری آزمون به‌صورت مجازی از منظر برخی اساتید خدشه به کیفیت آموزش تلقی می‌شود، این مسئله باید در سطح سیاست‌گذاری آموزشی مورد چالش قرار گیرد، نه آنکه هزینه و تبعات آن متوجه دانشجویی شود که صرفاً در آن شرکت کرده است.

نانو، دنیایی در مقیاس اتمی و کوچک‌تر از آن است؛ جایی که ویژگی‌های مواد دیگر همانند دنیای مرئی عمل نمی‌کنند و قوانین فیزیکی و شیمیایی شکل تازه‌ای به خود می‌گیرند.
در این میان، مهندسی شیمی نقشی محوری در توسعه و صنعتی‌سازی فناوری‌های نانویی ایفا می‌کند. از کاتالیست‌های نانوساختار که راندمان واکنش‌ها را چند برابر می‌کنند تا غشاهای نانویی در جداسازی و تصفیه، ردپای نانو در هر گوشه از صنعت دیده می‌شود. در این وبینار به بررسی کاربردهای نانو در مهندسی شیمی و مسیرهای پژوهشی و صنعتی آینده خواهیم پرداخت.