یک احساس پوچی عجیب درست وسط قفسهٔ سینه ام دارم؛ گاهی اونقدر عمیق میشه که برای لحظه ای همه چیز درونم ناپدید میشه؛ علاقه ها، احساسات و حتی چیز هایی که زمانی برام ارزش داشتن، با این حال، هنوز نوری از دل این پوچی رد میشه؛ مثل غاری که بعد از سال ها تاریکی، بالاخره نور رو دیده باشه، نوری که گرمای زندگی رو با خودش میاره، اما موندگار نیست، سوال پیش میاد؛ چقدر دیگه از این اندوه رو میتونم تاب بیارم؟
August 14, 2026 2.9K 84
