خودِ واقعی
سارتر و یونگ اگر سر یک میز مینشستند،
احتمالاً روی یک چیز توافق میکردند:
بیشتر آدمها خودشان نیستند؛
در حال اجرای نسخهایاند که برای بقا ساختهاند.
برای همین صمیمیت کمیاب است.
چون وقتی خودت را هم کامل نمیشناسی،
دیگری دقیقاً با چهچیز قرار است نزدیک شود؟
با نقاب؟
با شخصیتِ اجتماعی؟
با آن موجودِ مؤدب و بیخطر که برای پذیرفته شدن ساختهای؟
بعضی رابطهها شکست نمیخورند چون عشق کم بوده؛
چون اصلاً کسی در صحنه نبوده که بشود دوستش داشت...
