🇵🇪🇮🇷
پرو روابط دیپلماتیک خود با ایران را قطع کرد؛ سیاست خارجی دولت فوخیموری در مدار واشنگتن
📌گزارش تحلیلی
دولت نوفاشیست کیکو فوخیموری در پرو روز اول سپتامبر رسماً روابط دیپلماتیک خود با جمهوری اسلامی ایران را قطع کرد؛ تصمیمی که اگرچه با مجموعهای از استدلالهای حقوق بشری، هستهای و امنیتی توجیه شده، در بستر چرخش سریع سیاست خارجی دولت جدید پرو به سوی ایالات متحده معنای سیاسی روشنتری پیدا میکند.
وزارت امور خارجهٔ پرو در بیانیهٔ رسمی خود، این تصمیم را به «رسالت تاریخی صلحطلبانه»ی این کشور و تعهد آن به حقوق بینالملل و دموکراسی نسبت داد. لیما همچنین تهران را به «ایجاد مانع در فعالیت بازرسان آژانس بینالمللی انرژی اتمی و مختلکردن آزادی کشتیرانی و تجارت در تنگهٔ هرمز» متهم کرده است.
ادعای صلحطلبی دولت پرو در حالی مطرح میشود که در روز اعلام این تصمیم نیز ایالات متحده بار دیگر اهدافی در خاک ایران را بمباران کرد و یک مجلس عروسی را به خاک و خون کشید.
از این منظر، استناد دولت فوخیموری به «صلح»، «حقوق بینالملل» و «ثبات خاورمیانه» بهشدت گزینشی است: در بیانیهای که ایران به سبب واکنشهای دفاعی خود در جریان یک جنگ تحمیلی مورد سرزنش قرار میگیرد، مسئولیت واشنگتن در آغاز و ادامهٔ حملات نظامی اساساً موضوع محکومیت مشابهی قرار نمیگیرد.
با توجه به پیشینهٔ روابط و حجم ناچیز تجارت دوجانبه، اهمیت و معنای تصمیم لیما بیش از آنکه در روابط ایران و پرو نهفته باشد، در جهتگیری تازهٔ سیاست خارجی پرو نهفته است. حجم تجارت دو کشور در سال ۲۰۲۵ تنها حدود ۱/۳میلیون دلار بود و ایران حتی سفارت مقیم در لیما نداشت؛ از همین رو قطع روابط هزینهٔ مادی قابلتوجهی برای دولت فوخیموری ندارد. روابط کنسولی نیز حفظ شده و تصمیم پرو از طریق سفارت ایران در اکوادور به تهران ابلاغ شده است.
در مقابل، دولت فوخیموری از همان آغاز کار خود آشکارا در جهت تقویت محور لیما-واشنگتن حرکت کرده است. کارلوس اِسپا، وزیر خارجهٔ جدید پرو، ایالات متحده را «شریک راهبردی» کشورش معرفی کرده و از تعمیق روابط با واشنگتن سخن گفته است. دولت جدید همچنین روند پیوستن به ابتکار «سپر قارهٔ آمریکا» را دنبال میکند؛ طرح امنیتی مورد حمایت دولت دانلد ترامپ که رسماً با عنوان مقابله با جرایم سازمانیافتهٔ فراملّی اما درواقع با هدف احیا و تشدید سیطرهٔ نظامی واشنگتن بر نیمکرهٔ غربی طراحی شده است.
این چرخش را باید در چارچوب سیاسی وسیعتری نیز دید. دولت فوخیموری تنها چند هفته پس از آغاز کار خود سیاست «مشت آهنین» در حوزهٔ امنیت داخلی، گسترش نقش نیروهای مسلح و تقویت دستگاههای اطلاعاتی را در دستورکار قرار داده و خواهان دریافت اختیارات قانونگذاری گسترده از کنگره برای حکومت از طریق فرمانهای اجرایی در دهها حوزه شده است؛ اختیاراتی که دامنهٔ آنها از امنیت فراتر رفته و مسائل کارگری، مالیاتی، و محیطزیستی را نیز دربر میگیرد.
از این رو، قطع روابط با ایران را دشوار میتوان اقدامی منفرد دانست. این تصمیم بخشی از تثبیت سیاست خارجی دولت نوفاشیست فوخیموری است: دولتی متکی بر گفتمان «نظم و امنیت» در داخل و همگرایی فزاینده با راهبرد منطقهای واشنگتن در خارج. تناقض آشکار نیز همینجاست: دولتی که به نام دفاع از دموکراسی و حقوق بینالملل با تهران قطع رابطه میکند، در برابر جنگی که ایالات متحده علیه ایران به راه انداخته و حملاتی که همچنان خاک و حتی اهداف غیرنظامی ایران را هدف قرار میدهد، موضعی صدوهشتاد درجه متفاوت اتخاذ میکند.
بنابراین اهمیت این تحول نه در ازدسترفتن مناسبات محدود تهران و لیما، بلکه در نشانهای است که از بازآرایی سیاسی آمریکای لاتین به دست میدهد: پروی فوخیموری میکوشد بار دیگر به یکی از متحدان مطمئن واشنگتن در منطقه تبدیل شود و قطع رابطه با ایران، بیش از آنکه یک ضرورت دیپلماتیک برای پرو باشد، اعلام نمادین جایگاه دولت جدید در این صفبندی است.
@Bolivari
2
1September 2, 2026 163 4
