هر طور چرتکه میندازم همش به این میرسم که از اول نباید با ایران شروع میشد. الان هر چیزی که بگی نالههای بیفایدهس و باید یه گهی خورد بالاخره. هی میگم فرض کن اوضاع اونقدر ک*ری نیست و یه راهی پیدا کن این وسط ولی خب ک*ر. بهونه؟ اینجا یه فاجعهای در حال وقوعه که ته نداره. هی به این فکر میکنم چیزی که میخوام، آیا واقعا مستحقِ این همه به جون خریدن بگایی هست؟ خیلی قبول دارم که سختی تورو آبدیده میکنه که قدردانِ دستاوردات باشی اما یه وقتایی خودتم میدونی خیلی مازاد بر نیاز داری عرق میریزی. ایرانی بودن هر روز یه لول از نرسیدن رو ممکن میکنه. ما که سرمونو میندازیم پایین و ناامیدانه امید داریم ولی این رسمش نبود. کاشکی حداقل اگه رسیدیم، جونی مونده باشه واسه رقصِ پاداشمون.
September 4, 2026 15 1
