Channels

Top 100 Trending New

Categories

Crypto Gaming News Entertainment Music Sports Tech Gambling Bots and mini apps Finance Business Education Lifestyle Health Travel Auto Fashion Jobs Dating Deals and shopping

Stickers

Stickers Emoji Themes Wallpapers

Bots Gifts Tools

Currency

$ USD ₽ RUB € EUR ₴ UAH ₸ KZT ₺ TRY zł PLN ₪ ILS AED AED R$ BRL Rp IDR RM MYR ¥ JPY ₩ KRW CN¥ CNY

Theme

Português (Brasil)

Bahasa Indonesia

Беларуская

Українська

Channels Categories Stickers Bots Gifts Tools

Premium Wiki Glossary Legal

Notifications Settings Log in

🏔آوای بنچله☀️: post #28512 — TG.ME

🏔آوای بنچله☀️@avaibenchali · 618 subscribers Open in TelegramOpen

[media without text]

t.me/avaibenchali/28512

September 1, 2026

More from this channel

ارمنستان. «شاواراش کاراپتیان» (Shavarsh Karapetyan)، قهرمانِ جهان و رکورددارِ شنایِ زیرِ آب، در حالِ دویدن در کنارِ دریاچه‌یِ ایروان بود که ناگهان صدایِ مهیبی شنید. یک اتوبوسِ برقی با ۹۲ مسافر از جاده منحرف شد و به اعماقِ دریاچه‌یِ یخ‌زده و پُر از لجن سقوط کرد. ‌ شاواراش بدونِ ثانیه‌ای تردید، خودش را به آبِ کثیف و منجمد انداخت. او به عمقِ ۱۰ متری رفت، با پاهایش شیشه‌یِ اتوبوس را در تاریکیِ مطلق خُرد کرد و شروع به بیرون کشیدنِ آدم‌ها کرد... ‌ 🔺او ۳۰ بار به آن عمقِ وحشتناک شیرجه زد. در آبی که دیدِ آن صفر بود، با دست‌هایِ بریده و خونی، ۴۶ نفر را از آن گورِ دسته‌جمعی بیرون کشید (که ۲۰ نفر از آن‌ها زنده ماندند). ‌ ⚠️ اما بهایِ این فداکاری برایِ خودش ویرانگر بود.... شیشه‌ها پاهایِ او را تکه‌تکه کرده بودند. او به دلیلِ سرمایِ شدید و عفونتِ خون، همان‌جا در ساحل از هوش رفت. شاواراش ۴۵ روزِ تمام در کُما بود. وقتی بیدار شد، ریه‌هایش برایِ همیشه آسیب دیده بودند. رویایِ المپیک، مدال‌هایِ جهانی و آینده‌یِ ورزشی‌اش برایِ همیشه نابود شد. ‌ 🇷🇺 سال‌ها گذشت. جهان او را فراموش کرد. شاواراش به مسکو رفت و برایِ گذرانِ زندگی، یک مغازه‌یِ کوچکِ کفاشی باز کرد و در گمنامیِ مطلق مشغولِ تعمیرِ کفشِ آدم‌ها شد... بله، زندگی همیشه مهربان نیست... ‌ دهه‌ها بعد، یک خبرنگار که او را پیدا کرده بود، از او پرسید: «تو تمامِ زندگی، شهرت و سلامتی‌ات را در آن دریاچه از دست دادی. وحشتناک‌ترین بخشِ آن روز برایِ تو چه بود؟» ‌ پاسخِ شاواراش، یکی از تکان‌دهنده‌ترین جملاتِ تاریخِ بشریت است. مردی که جانِ ۲۰ انسان را نجات داده بود، با چشمانی پُر از اشک گفت: 💬 «در آن تاریکیِ مطلق، من یک بار اشتباه کردم. دستم به چیزی خورد، فکر کردم یک انسان است. با تمامِ توانم آن را به سطحِ آب آوردم، اما وقتی رویِ آب رسیدم دیدم یک "صندلیِ چرمیِ اتوبوس" است... من ثانیه‌هایِ حیاتی‌ام را برایِ یک تکه چرم هدر دادم. می‌توانستم با آن زمان، یک نفرِ دیگر را نجات دهم. آن صندلیِ چرمی، هنوز هر شب در کابوس‌هایِ من است و هرگز خودم را نمی‌بخشم.» ‌ ✳️ رفیقِ جان! دلیلِ اینکه امشب به سراغِ این کفاشِ قهرمان رفتیم، همین بود. ‌ ❗ ما در دنیایی زندگی می‌کنیم که آدم‌ها برایِ انجامِ کوچک‌ترین وظایفشان، از زمین و زمان طلبکارند. اما در همین دنیا، انسان‌هایِ اصیلی وجود دارند که فراتر از توانشان می‌دَوند، از جانشان، خوابشان و روانشان مایه می‌گذارند، اما در نهایت، باز هم عذاب‌وجدان دارند که «چرا بهتر نبودم؟» ‌ روانِ انسان‌هایِ متعهد و متخصص، یک روانِ سنگین و پُردرد است. آن‌ها مدال‌هایشان را نمی‌شمارند؛ آن‌ها همیشه به «آن یک نفری که نتوانستند راضی کنند»، «آن پروژه‌ای که بی‌نقص نشد» و «آن خطایی که در تاریکی رخ داد» فکر می‌کنند.... ‌ ⚠️ درسِ شگرفِ شاواراش برایِ خلوتِ امشبِ ما این است: تعهدِ واقعی، یک نشانِ افتخار رویِ سینه نیست؛ یک زخمِ پنهان در اعماقِ وجدان است. انسانِ اصیل، همیشه خودش را بدهکارِ کیفیت و انسانیت می‌داند. ‌ ✅ اگر تو هم از آن دسته آدم‌هایی هستی که شب‌ها از خستگی به خواب می‌روی، اما باز هم ذهنت درگیرِ این است که: ✔️ «آیا امروز با فلان مشتری یا همکارم به اندازه‌یِ کافی باانصاف بودم؟» ✔️ «آیا فلان کارِ شرکت را با بالاترین استانداردی که می‌توانستم تحویل دادم؟» ✔️ «آیا برایِ خانواده‌ام کم نگذاشته‌ام؟» بدان که تو بیمار نیستی؛ تو فقط به بیماریِ نادرِ «شرافت و وجدانِ بیدار» مبتلایی. ‌ ✍️ می‌بینی؟ جهان به آدم‌هایِ بی‌خیال پاداش می‌دهد، اما رویِ شانه‌هایِ زخمیِ آدم‌هایِ متعهد می‌چرخد! https://t.me/avaibenchali به کانال علمی و فرهنگی آوای بنچله بپیوندیم. https://t.me/avaibenchali 28·Sep 1 ✅مدیرعامل هلال احمر هرمزگان: شهدای حمله آمریکا به مراسم عروسی در کوهستک سیریک به ۴ شهید از جمله یک کودک رسید https://t.me/avaibenchali به کانال علمی و فرهنگی آوای بنچله بپیوندیم. https://t.me/avaibenchali 32·Sep 1 🔴 ترامپ: توافق با ایرانی‌ها به اندازه #کاغذی که روی آن نوشته شده ارزش ندارد! 🔴 شلیک موشک از #کرمانشاه 🔴 خبرگزاری فارس : حملات ایران به #مواضع آمریکا شروع شده است 🔴 دقایقی قبل، بندر #لنگه در استان هرمزگان مورد حمله آمریکا قرار گرفت. 🔴 شلیک #موشک‌های ایران به سوی پایگاه‌های آمریکا در منطقه https://t.me/avaibenchali به کانال علمی و فرهنگی آوای بنچله بپیوندیم. https://t.me/avaibenchali 38·Sep 1 🎥 رسانه‌ها از شلیک موشک از کرمانشاه و تبریز به سمت (احتمالا اردن) خبر دادند. https://t.me/avaibenchali به کانال علمی و فرهنگی آوای بنچله بپیوندیم. https://t.me/avaibenchali 38·Sep 1 🔴 ❤️ پدرها بی صدا پیر می‌شوند وقتی وارد آشپزخانه خانه پدرم شدم، او را دیدم؛ مردی هشتاد و هفت ساله با دست‌هایی لرزان که قوطی کنسرو را در دست گرفته بود و همان‌طور سرد و بدون گرم کردن، آرام‌آرام از داخل آن غذا می‌خورد. بعدها فهمیدم از یک چیز بیشتر از هر چیزی می‌ترسیده؛ اینکه اگر از من کمک بخواهد، او را به خانه سالمندان بفرستم. بی‌اختیار قوطی فلزی سرد را از دستش گرفتم و گفتم: بابا، چرا حداقل داخل قابلمه گرمش نکردی..؟ لحنم تندتر از چیزی بود که قصدش را داشتم. خسته بودم اما او حتی سرش را بالا نیاورد. بعد از چند لحظه، خیلی آرام گفت: دیگر کار با دکمه‌ها گاز را بلد نیستم، گیج می‌شوم. همان یک جمله کافی بود تا چیزی در دلم فرو بریزد. ماه‌ها بود که به بهانه مشغله کاری، گرفتاری زندگی و هزار دلیل دیگر، دیدنش را عقب می‌انداختم. اما حقیقت چیز دیگری بود. دیدن مردی که همیشه تکیه‌گاهم بود و حالا آرام‌آرام توانش را از دست می‌داد، برایم دردناک‌تر از آن بود که بتوانم با آن روبه‌رو شوم. تماس‌های تلفنی کوتاه ما در حد سلام و علیک و توصیه های پزشکی و سلامتی اش است با خودم فکر می‌کردم که به فکرش هستم، اما حالا می‌فهمیدم بیشتر از او، داشتم خودم را از احساس گناه نجات می‌دادم. صندلی را جلو کشیدم و روبه‌رویش نشستم. خانه سرد بود. بخاری روی کمترین درجه تنظیم شده بود تا قبض گاز کمتر شود. او هم انگار از آخرین باری که دیده بودمش کوچک‌تر شده بود. بعد با صدایی لرزان گفت: ببخش پسرم… نخواستم مزاحم زندگیت بشوم. می‌دانم گرفتار هستی. بعد دستش را روی میز گذاشت و آهسته ادامه داد: فقط نمی‌خواهم از خانه‌ام بروم. نگاهش به سمت پذیرایی رفت. تمام دنیایش ،خاطراتش همین منزل بود. چند لحظه سکوت کرد و بعد گفت: اگر بگویم به کمک احتیاج دارم، حتماً مرا از این خانه می‌بری. و اگر از اینجا بروم… دیگر هیچ چیز برایم باقی نمی‌ماند. همین‌جا فقط منتظر مانده‌ام. حرفش مثل پتکی بر سرم فرود آمد. ناگهان فهمیدم مدتی طولانی او را نه به چشم پدر، بلکه مثل یک مشکل نگاه کرده بودم؛ مشکلی که باید هرچه زودتر برایش راه‌حلی پیدا می‌کردم. فراموش کرده بودم همین مرد سال‌های جوانی‌اش را با سخت‌ترین کارها گذرانده تا من آینده بهتری داشته باشم. تمام غرورش حالا در همین استقلال کوچک باقی مانده بود. هیچ بحثی نکردم. فقط بلند شدم، سوپ را داخل قابلمه ریختم و روی شعله گذاشتم. و با هم غذا خوردیم بعد از مدتی طولانی، به پنجره بخارگرفته خیره شد و جمله‌ای گفت که هنوز هم در ذهنم زنده است. هرچه آدم پیرتر می‌شود، خواسته‌هایش کمتر می‌شود. دیگر دنبال چیزهای بزرگ نیست. فقط می‌خواهد احساس کند هنوز برای کسی مهم است. فقط دلش آدم‌های خودش را می‌خواهد. آن لحظه تازه فهمیدم چقدر اشتباه کرده بودم. او با من مخالفت نمی‌کرد. داشت به آخرین تکه‌های زندگی‌اش چنگ می‌زد. بیش از هر چیز به پسرش احتیاج داشت. کسی که بی‌سروصدا نامه‌ها و قبض‌هایش را مرتب کند. کنارش بنشیند. چای بخورد. حرف بزند. و نگذارد سکوت خانه، بوی تنهایی بگیرد. وقتی جوان هستیم، فکر می‌کنیم عشق یعنی حل کردن همه مشکلات. اما وقتی پدر و مادرمان پیر می‌شوند، می‌فهمیم عشق یعنی کنارشان بودن. حتی وقتی هیچ کاری از دستمان برنمی‌آید. همان روز، تمام فکرهای فرستادنش به خانه سالمندان را کنار گذاشتم. از آن زمان، هر جمعه به دیدنش می‌روم. بی‌هیچ بهانه‌ای. گاهی خرید خانه را انجام می‌دهم. گاهی نوه‌هایش را همراه خودم می‌برم تا با سر و صدا و خنده، سکوت خانه را بشکنند. اما بیشتر وقت‌ها فقط کنار هم روی همان مبل‌های قدیمی می‌نشینیم، از خاطرات قدیم می‌گوید، از سختی‌هایی که هیچ‌وقت به زبان نیاورده بود و از آرزوهایی که همه را خرج آینده من کرده بود. آن وقت است که بیشتر از همیشه می‌فهمم پدرها چقدر بی‌صدا پیر می‌شوند. خوب می‌دانم روزی خواهد رسید که آن صندلی برای همیشه خالی بماند.😔 و آن روز، هیچ خانه بزرگ‌تر، هیچ حساب بانکی پرتر و هیچ موفقیت شغلی، حتی یک ساعت از دست‌رفته کنار پدری را که همه زندگی‌اش را برای من گذاشت، به من برنخواهد گرداند. اگر پدر و مادرتان هنوز در کنارتان هستند، آن‌ها را به چشم یک مسئولیت یا باری بر دوش خود نبینید. بیشتر از پول، نصیحت یا راه‌حل، به حضور شما احتیاج دارند. گاهی تنها چیزی که دل یک پدر یا مادر سالخورده را آرام می‌کند، این است که فرزندش در را باز کند، وارد خانه شود و بگوید: سلام بابا… سلام مامان… امروز فقط دلم خواست چند ساعتی کنارتان باشم. 👈قدر این لحظه‌ها را تا هستند بدانید. https://t.me/avaibenchali به کانال علمی و فرهنگی آوای بنچله بپیوندیم. https://t.me/avaibenchali 66·Sep 1

An open web layer over public Telegram — search, stats and channel reading right in your browser, no account, no install.

Not affiliated with Telegram FZ-LLC; all data comes from public sources.

Catalog

Top channels Categories Countries Search

Content

Stickers Emoji Gifts Themes Wallpapers

Help

Tools Wiki Glossary Blockchain Safety Premium Advertisers Advertising

© 2026 TG.ME · G.Media network· Updated 09/01/2026 · v0.2.0 · 65b6af0

Privacy Terms DMCA & complaints Report a violation

Similar channels

گزینگ3.4K subscribers

راژان نیوز/RajanNews1.2K subscribers

کانال دهستان دولت آباد1.7K subscribers

طبیعت بکر و فرهنگ هورامان661 subscribers

کانال مردمی تیره داراب سرمست (با لقب خالوان)1K subscribers

🇮🇷اعتلای کرمانشاه🇮🇷1.8K subscribers

KurdPress Iran || خبرگزاری کُردپرس _ بخش ایران1.3K subscribers

روانسر پرس(Ravansar Press)3K subscribers