روایت بی‌واسطه از صحن دانشگاه امیرکبیر، روز دوشنبه ۴ اسفند ۱۴۰۴… — گروه علمی فرهنگی مشکات — TG.ME

پس از حوادث دیروز در صحن دانشگاه، از شب قبل فراخوانی در کانال‌های بی‌هویت تلگرامی منتشر شده و دانشجویان را به حفظ درگیری در دانشگاه و جلوگیری از آرام شدن فضا دعوت می‌کند. دانشجویان در پاسخ به هنجارشکنی‌های آشکار، تصمیم به برگزاری مراسم جزءخوانی و اقامه نماز جماعت در سردر دانشگاه می‌گیرند.

هنگام ظهر است که عموم دانشجویان جهت اقامه نماز در زیر سردر حضور پیدا می‌کنند.
هنوز نماز اول تمام نشده که صدای هتاکی و شعارهای جمعیت مقابل به گوش می‌رسد که به محل اقامه نماز نزدیک می‌شوند.
جمعی از دانشجویان به اجبار برای حفظ شأن نماز جماعت و امنیت نمازگزاران نماز خود را رها کرده و در مقابل جمعیت هتاک صف می‌کشند.
همچون روزهای قبل، اکثریت به تماشا ایستاده‌اند. شعارهای امروز از همین ابتدا ساختارشکن و توهین‌آمیز است.

با پایان نماز جماعت دیگر نمازگزاران هم به صف تجمع پیوسته و جمعیت شعارهایی در حمایت از نظام و رهبری و مذمت هنجارشکنی در سطح دانشگاه سر می‌دهند.

طرف مقابل امروز به وضوح به قصد درگیری وارد شده است. فحاشی مستقیم به دانشجویان و تحریک آنها در دستور کارشان است.
کار به اینجا هم ختم نمی‌شود. آنها شروع به پرتاب بطری آب، سنگ و کلوخ به سمت دانشجویان می‌کنند که در نتیجه این پرتاب‌ها حداقل چهار نفر از ناحیه سر و صورت دچار خون‌ریزی و شکستگی می‌شوند.

اما این پایان ماجرا نبود و کار به پرتاب بطری شیشه‌ای هم رسید که خوشبختانه به کسی اصابت نمی‌کند.
در این اثنا دکتر قدیمی از اساتید باسابقه دانشگاه به میان تجمع می‌آید و قصد صحبت با تجمع‌کنندگان را دارد که در کمال تأسف و تحیر، او هم مورد ضرب و شتم قرار گرفته و به کمک دانشجویان از جمعیت بیرون کشیده می‌شود.

فحاشی و شعارهای حاوی الفاظ رکیک و توهین‌های جنسی‌ دائما به گوش می‌رسد.
دانشجویان پرچم‌های ایران را در دست گرفته و سرود «ای ایران» را باهم زمزمه می‌کنند که این بار پرچم و پرچم‌داران هدف پرتاب سنگ ها قرار می‌گیرند.
درگیری‌های صف اول تشدید شده و تعدادی از دانشجویان مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند.

با گذشت زمان و ایستادگی دانشجویان، رفته‌رفته از جمعیت هتاک و فحاش کاسته شده و مجبور به ترک صحنه و عقب‌نشینی می‌شوند. جمعیت تا درب سعید دانشگاه عقب می‌رود. شعارهای پراکنده‌ای داده می‌شود مگر آنکه بتوانند مجددا اقدامی کنند ولی ناکام می مانند.

اکثریت در حال ترک فضا هستند، سخن دانشجویان واضح است:
«فحاشان و وحشی‌گران باید پراکنده شده و دانشگاه را ترک کنند تا ما هم متفرق شویم»

نهایتا حوالی ساعت ۱۵:۳۰ است که جمعیت کاملا پراکنده شده و آرامش به صحن دانشگاه باز می‌گردد.