(( هر دو عالم یک قدم باشد به پای بیخودی ))
(( ای هزاران خضر فرخ پی فدای بیخودی ))
( عقده دل را مبر سربسته با خود زیر خاک )
( عرض کن بر ناخن مشگل گشای بیخودی)
بلبل هر بوستان و جغد هر ویرانه نیست
( در فضای عرش می پرد همای بیخودی )
(( بر سر هر موی خود صد کوه آهن بسته ای))
(( چون ترا از جا رباید کهربای بیخودی))
مدتی در تنگنای آب و گل کشتی بسست
چند روزی هم سفر کن در فضای بیخودی
دانه ما روسفید از گردش این آسیاست
آه اگر از گردش افتد آسیای بیخودی
با لب پر خنده چون سوفار می آید برون
غنچه پیکان ز باغ دلگشای بیخودی
(( این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است ))
(( ای سری و سروریها خاک پای بیخودی ))
این هم برگ سبزی بود تحفه درویش از گلستان همیشه سبز مولانا میرزا محمد علی صائب تبریزی تقدیم به صاحبدلان کانال شعر و موسیقی فاخر (( عطار ))
https://telegram.me/attaarmj
