در این‌جا قراره یک تئوری احتمالاتی از کارکرد اکیناتور بدیم. فرض کن… — azimy's digital diary. — TG.ME

در این‌جا قراره یک تئوری احتمالاتی از کارکرد اکیناتور بدیم. فرض کن فعلا در کتگوری objects قرار داریم. تو به اکیناتور لیستی از هزاران هزارتا object میدی. آنتن عطر دستمال کاغذی گوشی کولر و و و. به مجموعه‌ی همه‌ی این اشیا می‌گیم مجموعه‌ی C که اعضاشون cها هستن (مثلا یکی از cها باشه پنکه.) یک مجموعه‌ی بزرگی از "سوالات" رو هم درنظر بگیر که اسمشون رو می‌ذاریم Q و دارای اعضایی مانند qها هست (مثلا یکی از qها عضو Q باشه "آیا تو جیب جا میشه؟".) و هم‌چنین یه مجموعه‌ی خیلی محدود از جواب‌ها A به یک سوال که توشون جواب‌های مثل aها هستن، به طور دقیق: A={Yes, No, Don't know, Probably, Probably not} حالا، بیا احتمال اختصاص بدیم! برای هر آبجکت مثل c و هر سوال مثل q، احتمالی داریم مثل: Prob(A=a|C=c,Q=q) و یا به اختصار: P(a|c,q) یعنی اگر آبجکت من c باشه، احتمال این که به سوال q جواب a داده شده باشه چیه؟ مثلا، آبجکتت پنکه‌ست، و سوالت "آیا تو جیب جا میشه؟" هست. به احتمال 99% تو جیب جا نمی‌شه و برای همین احتمال این که جواب سوال "نه" باشه اگر آبجکتت پنکه‌است 0.99 عه، ولی شاید تو به پنکه کوچولوها فکر کنی و بزنی "آره." شاید یکی بزنه "نمی‌دونم." به‌هرحال هرکدوم از اون گزینه‌ها یک معیاری از احتمال هستن، و اکیناتور چیزی به شکل زیر رو توی خودش ذخیره می‌کنه: "آیا تو جیب جا میشه" به شرط این که جسم پنکه‌ست، به احتمال 99% توسط کاربر "نادرست" پاسخ داده می‌شه. یا به طور فشرده‌تر همون P(a|c,q) رو. این‌ها احتمالا اولین بار توسط کسی که آبجکت رو پیشنهاد داده که توی اکیناتور باشه، احتمالاتش تنظیم شده، ولی همین الان که تو داری بازی می‌کنی داری احتمالاتش رو دست می‌زنی و دیتابیسش رو وحشتناک بزرگ می‌کنی. هروقت یه آبجکتی رو درست حدس می‌زنه و میگی "آره" توی دیتابیس ذخیره میشه و احتمالات تغییر پیدا می‌کنه. ولی خب اکیناتور که این کار رو نمی‌کنه، یعنی نمی‌دونه که آبجکت چیه، یعنی به "به شرط c" دسترسی نداره، به جواب qها دسترسی داره (سوالاتی که جواب میدی.) بدین‌ترتیب مثلا یه همچین چیزی اتفاق میفته: تو بازی رو شروع می‌‌کنی و یه آبجکت ثابت c (این‌جا پنکه) وجود داره توی مجموعه‌ی C که مدنظر توعه و اکیناتور قراره اینو با سوالات توی مجموعه Q حدس بزنه. سوال اول، q1 رو می‌پرسه: "آیا تو جیب جا میشه؟"، و تو میگی "نه"، یعنی جوابی مثل a1 بهش میدی. اکیناتور c رو نمی‌دونه ولی P(a|c,q) رو به ازای هر c می‌دونه، برای همین به ازای تمامی آبجکت‌های c درون C عبارت P(a1|c,q1) محاسبه می‌کنه. این‌جا تعدادی از احتمال‌ها خیلی پایین می‌شن و آکیناتور می‌ذارتشون کنار. مثلا اگه گفتی تو جیب جا نمی‌شه، احتمال گوشی رو خیلی پایین می‌بینه و می‌ذاره کنار. اما هزارتا آبجکت هستن که احتمال خیلی بالایی دارن الان، پس از قانون بیز عبارت زیر برای هر آبجکت محاسبه می‌شه (چون کسر و سیگما و فلان بهمان داره ننوشتم کاملش رو، ولی روی c جمع می‌خوره): P(C=c|a1,q1) که تمامی عبارت‌های داخل این عبارت رو از قانون بیز داریم. حالا آکیناتور یه توزیع احتمال به فرم P(C|a1,q1) داره! بعد از سوال دوم q2 و پاسخ دوم a2 به همین ترتیب توزیع احتمال P(C|a1,q1,a2,q2) داره. در یک جایی که به ازای یکی از cهای داخل C مقدار این توزیع جرم احتمال خیلی زیاد میشه، اکیناتور اون رو به‌عنوان جواب معرفی می‌کنه. اما این تا این‌جا بحث احتمالاتی خیلی ساده بود، بحث‌های خیلی قشنگش این‌جاست: اکیناتور که نمی‌تونه همه‌ی سوالات رو ازت بپرسه! درواقع، فرض کنید اکیناتور در یک مرحله، احتمال posterior به فرم زیر رو داره: P(C|a1,q1,a2,q2, ...,an,qn) و می‌خواد تصمیم بگیره سوال n+1ام رو بپرسه. طبیعتا وقتی "تو جیب جا میشه؟" جوابش نه بوده، "آیا گوشیه؟" سوال احمقانه‌ایه. نه این که سوال اشتباهیه، احمقانه بدین مفهومه که "اطلاعات" اضافه‌ای به اکیناتور نمی‌ده. There is that word again: information! میاد از یک مدل تئوری اطلاعاتی استفاده می‌کنه :)