يا حبيبي،عزیزِ من،
كلُّ حبٍّ منحته لك، هو ملكك إلى الأبد.لن أطلبه منك يومًا، ولن أندم عليه،ولن أعتبره يومًا هباءً.أتمنى، في ساعات الصمت،حين يثقل العالم على روحك،أن تتذكّر أن هناك من نظر إليك، ورأى فيك شيئًا يستحقّ التمسّك به. وإن شعرت يومًا بدفءٍ لا تعرف مصدره، خفيفٍ كذكرى عابرة، فلعلّ ذلك أنا... في مكانٍ ما، في زمنٍ ما، ما زلتُ أفي بوعدي لك.
هر عشقی که به تو بخشیدم، تا ابد از آنِ توست؛نه روزی آن را از تو خواهم خواست،نه از دوست داشتنت پشیمان خواهم شد،و نه هرگز خواهم پنداشت که این همه عشق، بیهوده بوده است.آرزو میکنم در آن ساعتهای خاموش،
آنگاه که سنگینیِ جهان بر شانههای روحت مینشیند،به یاد بیاوری که کسی بودکه به تو نگریست و در تو چیزی دیدکه ارزشِ ماندن و دل سپردن داشت.و اگر روزی، بیآنکه بدانی از کجا،گرمایی آرام و لطیف را احساس کردی،گرمایی سبک، شبیه خاطرهای دور،
شاید آن من باشم...جایی در گوشهای از جهان،
در زمانی دور از دسترس،که هنوز، آرام و بیصدا،
به وعدهای که به تو دادهام وفادار ماندهام.
#غفران_عبیات
📚:Asma_abyat
