آب پس از خروج از روزنه هم به هدر نمیرود، بلکه به یک مخزن بزرگ در زیر عرشه هدایت میشود تا دوباره استفاده شود، اما چون انرژی جنبشی عظیم به گرما تبدیل شده، دمای این آب در هر پرتاب تا چندین درجه افزایش مییابد و اگر خنک نشود، برای پرتاب بعدی کارایی خود را از دست میدهد، بنابراین ناوها مجبورند مبدلهای حرارتی قدرتمندی در زیر عرشه نصب کنند تا این آب را قبل از استفاده مجدد خنک کنند، و این یعنی هر پرتاب، مقدار قابل توجهی انرژی گرمایی تولید میکند که باید مدیریت شود، و همه اینها در فضایی محدود در دل یک ناو جنگی انجام میشود که هزاران نفر روی آن زندگی و کار میکنند. نکته شگفتانگیز دیگر این است که این سیستم که به ظاهر ساده است، چنان قابل اعتماد عمل کرده که حتی در جدیدترین ناوهای نسل امروز مثل کلاس جرالد آر. فورد آمریکا که به جای منجنیق بخار از سیستم الکترومغناطیسی پیشرفته به نام EMALS استفاده میکنند، باز هم مهندسان برای جذب انرژی نهایی و ضربهگیری کامل در انتهای مسیر، از ترکیبی از جاذبهای هیدرولیک با اصول مشابه ترمز آبی بهره بردهاند
6/
#sky
@artemis_force
10
5
1August 29, 2026 1.4K 11
