قطعاتِ تفکر

آنومی: زخم نامرئی جامعه امیل دورکیم، جامعه‌شناس فرانسوی، در عمق آشوب‌های صنعتی قرن نوزدهم ایستاد و نامی بر ترس بی‌نام گذاشت: آنومی. او می‌گفت جامعه شاید از فقر جان سالم به در ببرد، اما از بی‌معنایی و بی‌هنجاری نه. فقر، جسم را آزار می‌دهد؛ آنومی، روح جمعی را می‌خشکاند. فقر، مرز دارد؛ آنومی، مرزها را…

این که اینقدر دوستت دارم، ضعیف بودن نیست، این، قدرت توست.. #احمد_شاملو https://telegram.me/Aphorismos

Beethoven [Focus] Top 15 Masterpieces to Rebuild Willpower & Awaken Deep Focus 15 قطعه برتر بتهوون @Aphorismos

این که مرا به سوی تو می‌کشد عشق نیست، شکوه توست؛ و آن‌چه مرا به انتخاب تو برمی‌انگیزد، نیاز تنِ من نیست، یگانگی ارواح و اندیشه‌های ماست.. #ناشناس https://telegram.me/Aphorismos

@Aphorismos

در باب مرز #عقل و #جنون در عمق وجود انسان، جایی که نور و سایه در هم می‌آمیزند، مرزی وجود دارد به نازکی یک لحظه. آن مرز نه دیواری استوار از سنگ و آهن، که پلی است از تار عنکبوت بر فراز پرتگاهی بی‌پایان. یک زخم ناگفته، یک فشار خاموش روزگار، و ناگهان تعادل می‌شکند. عقل، آن شاه خود فرمان درون، به یکباره…

نیچه می‌گفت "آن‌چه منو نکشه، قوی‌ترم می‌کنه"، اما اون هرگز نگفت که گاهی "آن‌چه مرا نمی‌کشه"، فقط منو به ویرانه‌ای زنده تبدیل می‌کنه؛ ویرانه‌ای که هنوز نفس می‌کشه، اما دیگه آواز نمی‌خونه… #سیامک https://telegram.me/Aphorismos

هر بار که یک دروغ مقدس را می‌کشیم، باید آماده باشیم که جای خالی‌اش را با چیزی قوی‌تر، زیباتر و پر معناتر پر کنیم؛ وگرنه فقط صحرای درون‌مان بزرگ‌تر می‌شود. #سیامک https://telegram.me/Aphorismos

در عمق وجود انسان، افسانه‌ای دیرینه روایت می‌شود: افسانه‌ی "قوی بودن". افسانه‌ای که مردان و زنان را به مجسمه‌هایی از سنگ و فولاد بدل می‌کند! موجوداتی که هرگز نمی‌شکنند، هرگز خم نمی‌شوند، و هرگز اشکی بر گونه‌شان نمی‌لغزد. این افسانه می‌گوید: تو کافی هستی. تنهایی‌ات را بپذیر، زره‌ات را محکم‌تر ببند، و…

یاداشتی کوتاه درباره فیلم The Banshees of I Inisherin 2022 فیلم مارتین مک‌ دونا، در ظاهر یک کمدی سیاه درباره‌ی پایان دوستی است، اما در لایه عمیق‌تر، مواجهه‌ای اگزیستانسیال با زمان، مرگ و جستجوی معنا را به تصویر می‌کشد. فیلم درباره زمان محدود زندگی، معنای وجود، دوستی مردانه، تنهایی، و این است که چق…

در عمق از دست دادن خود گاهی، بی‌ آن‌که صدایی بشنوی، ناگهان از خواب طولانی خود سابقت بیدار میشی. مثل کسی که در تاریکی اتاقی غریب چشماشو رو باز می‌کنه و با وحشت متوجه میشه خونه‌ای که سال‌ها در اون می‌خندید، می‌رقصید، با دیگران گره می‌خورد و ذوق زندگی داشت، دیگه مال اون نیست. تو هنوز همون تن رو داری، …

در ژرفای هستی انسان، زندگی هرگز غریزه‌ای صرف برای تداوم خود نیست؛ بل آوایی متعالی است که از دل عشق به دیگری برمی‌خیزد. ما نفس می‌کشیم، برخیزیم، و در زمان پیش می‌رویم، نه از سر دلبستگی برای بقای جسمانی یا حفظ تمامیت خود، بلکه به‌ خاطر آن‌ که وجودمان در نسبت با تو معنا می‌یابد. خود، تنها مکانیسمی ابزا…

اما این صبر که من می‌کنم افشردن جان است. @Aphorismos

چهل سالگی، نه آغاز پیریه و نه پایان جوانی؛ بل ایستگاهیه در میانه‌ی راه، جایی که زمان ناگهان وزن خود رو بر شانه‌هات می‌ذاره و تو رو وادار می‌کنه بنشینی و به عقب بنگری. در این سن، دیگه با شور جوانی به آینده نمی‌تازی، بل با آرامش تجربه به آن خیره می‌شوی. دیگه نمی‌پرسی من کیستم؟ بل آرام‌تر می‌پرسی از ای…

ﻫﻤﻪ ﻟﺮﺯﺵ ﺩﺳﺖ ﻭ ﺩﻟﻢ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﮐﻪ ﻋﺸﻖ ﭘﻨﺎﻫﯽ ﮔﺮﺩﺩ ﭘﺮﻭﺍﺯﯼ ﻧﻪ ﮔﺮﯾﺰ ﮔﺎﻫﯽ ﮔﺮﺩﺩ. ﺁﯼ ﻋﺸﻖ ﺁﯼ ﻋﺸﻖ ﭼﻬﺮﻩ‌ﯼ ﺁﺑﯽ ﺍﺕ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﯿﺴﺖ... #شاملو https://telegram.me/Aphorismos