سالاریان (یا آل مسافر یا کنگریان ) خاندانی ایرانی از دیلمیان بودن که از حدود سال ۳۰۶ تا ۴۸۳ هجری قمری، بر نواحی شمال غرب ایران حکومت میکردند
بنیانگذار این دودمان، محمد بن مسافر بود که با کشتن حاکم جستانی، در منطقهٔ طارم (با پایتخت دژ سمیران) قدرت را به دست گرفت و سپس قلمرو خود را تا آران، آذربایجان و بخشهایی از ارمنستان گسترش داد .
اوج قدرت سالاریان در زمان مرزبان بن محمد بود که آذربایجان را از حاکمان بیگانه آزاد کرد و بر ارمنستان و اران نیز تسلط یافت . پس از او، حکومت به دو شاخهٔ مجزا تقسیم شد:
- شاخهٔ آذربایجان و اران: به رهبری فرزندان مرزبان
- شاخهٔ طارم: به رهبری برادرش، وهسودان
سالاریان برخلاف بسیاری از معاصران خود، به مذهب شیعهٔ اسماعیلی (از شاخهٔ قرمطی) گرایش داشتند و در سکههایشان نامی از خلفای عباسی به میان نمیآوردند . سرانجام، اختلافات داخلی، این سلسله را تضعیف کرد . شاخهٔ آذربایجان در حدود سال ۳۷۰ قمری به دست خاندان روادیان منقرض شد و شاخهٔ طارم نیز تا میانههای قرن پنجم دوام آورد و عین ال کاکویه خراج گذار سلجوقیان بود و توسط نزاریان الموت نابود شد سپس
@AntonyFans21
