و بنابر امکانات فوق‌العاده بسیاری که در اختیار دارند، احتمال بقای یک ساختارِ افقی بسیار پایین است (مگر استثنا قائل بشیم برای ایده‌های نو برای سازمان‌دهی مانند کنفدرالسیم و یا مدل‌های جایگزینی).
از طرفی، هیچ‌چیز به‌یک‌باره نابود نخواهد شد و این، شامل دولت هم می‌شه.
اگر در یک سناریوی فرضی –که نمونهٔ پرکتیکالش رو الان هم داریم– معترضین توانایی کنترل نواحی‌ای رو داشته باشن، باید تصمیم بگیرن که با «دولت» چه‌کار کنن. چون روزی خواهد رسید که این انقلابیون مجبور به سروکله‌زدن با دولت خواهند بود.
لذا، مهم‌ترین پرسشی که آنارشیست‌ها (اعم از انقلابیون، معترضین به‌وضع موجود و ...) باید پاسخ دهند این‌ست:
در روز موعود، باید با دولت (دشمن) چه‌گونه تا کرد؟ مقاومت و حفظ ساختار؟ یا مذاکره و دوری از ریخته‌شدنِ خون؟ مبارزه با دولت، یا هم‌گرایی با آن؟
و این پرسش، نیاز به پاسخی فوری دارد؛ دارای بیشترین اولویت در حال حاضر.
ولی آنارشیست‌ها ظاهراً بیشتر درگیر کاغذبازی و نقد مکررات و بحث‌های داخلی و بیانیه و «محکوم‌کردن» و «احساس تأسف» و فعالیت دیجیتال هستن، به‌جای باری یک‌روزی که بر دوش داشتن:
@Anarchotopia
آلترناتیوی واقعی برای یک زندگی بدون سرور.
