نجواهایِ شبانه

نمی‌دونم چرا، ولی هر وقت حالِ یکی رو خوب می‌کنم، انگار یه تیکه از خودمم نجات پیدا می‌کنه.

[media, no text]

تابستان به ایستگاه پایانی رسید؛ اما سوز آن زمستان دردناک هنوز هم با ماست.

دلار هروز داره گرون تر میشه و ما هنوز داریم آرزوهامون رو یکی‌یکی خط می‌زنیم؛ نه چون دیگه نمی‌خوایمشون، چون دیگه از پسِ قیمتشون برنمیایم. نسل ما قرار بود زندگی کنه، نه اینکه هر روز حساب کنه کدوم آرزو رو باید قربانیِ کدوم گرونی کنه. ما موندیم و یه لیست بلندبالا از «کاش»هایی که هیچ‌وقت تیک نخوردن. حیف …

آرزومون شده فقط اینکه فردا چیزی گرون‌تر از امروز نباشه.

گاهی باید به زندگی فرصت بدی تا غافلگیرت کنه.

کاش می‌تونستم به همه‌ی زبان‌ها حرف بزنم، به همه‌ی کشورها سفر کنم، همه‌ی فیلم‌ها رو ببینم، همه‌ی کتاب‌ها رو بخونم، همه‌ی ورزش‌ها رو یاد بگیرم، همه‌ی شغل‌ها رو تجربه کنم، همه‌ی سازها رو بنوازم، همه‌ی موسیقی‌ها رو گوش بدم و همه‌ی زندگی‌ها رو زندگی کنم.

میدونی منتظر چی‌ام؟ شب‌های زمستون، آسمون قرمز، پنجره رو باز میکنی، ‌کوچه سفید شده و صدای هیچی نمیاد، سکوت و سکوت و بارش برف.

هیچ نجات دهنده‌ای جز ویزا وجود نداره.

ماه کامل؛

برای چشماتون ارزش قائل باشید؛ فیلم خوب ببینید.

به‌نظرم تلاش واسه خندوندن یه آدم ناراحت، خودش باارزش‌ترین شکل دوست داشتنه؛ مهم نیست تهش لبخند بزنه یا نه، مهم اینه که یادش بمونه حداقل یکی بوده که نذاشته توو حال خودش غرق بشه.

هر لحظه معنای جدیدی از زندگی پیدا می‌کنم.

کاش یکی هم برای من، همون آدمی بود که من برای بقیه‌ام.