من نوشتم و نوشتم و نوشتم و پاک کردم. دوباره کلمات را پشت هم چیدم. باز منصرف شدم. دستم را بر روی دکمهی backspace چند ثانیهای نگه داشتم و باز صفحه خالی شد. باز مرور کردم و نوشتم. خشمگین شدم و خشمم را نوشتم. غمگین شدم و غمم را نوشتم. ناامیدی سراسر وجودم را فرا گرفت و نوشتم. رسیدم به جملهی آخر. جملات و کلمات از زیر چشمم رد شدند و هر چقدر چکش زدم و بالا پایینشان کردم نتوانستم بنویسم آنچه را که میخواهم. اصلا چگونه میتوان دورافتادگی را در قالب کلمه نوشت؟ فاصله را چه؟ من هر چقدر تلاش کردم نشد. فقط ایستاده ام و نگاه میکنم به فاصلهای که هر روز بیشتر میشود. به فاصلهای که کم کم حرفهای مشترک را هم میگیرد. به فاصلهای که دردهای مشترک را در خودش حل میکند. به فاصلهای که آنقدر دورت میکند که میشوی دورافتاده. به فاصلهای که تبدیل به جدایی میشود.
اصلا گویا اصل بر دوری، حسرت، جدایی و دلتنگیست.
