بیرون از حصار تهرانِ قاجاری، نزدیک یکی از دروازههای غربی شهر، میدان بزرگی بود؛ تقریباً هزار متر قطر داشت و محل اسبسواری و مسابقه بود.
کنار میدان، بنایی هلالیشکل ساخته بودند؛ جایی که ناصرالدینشاه، خانواده و همراهانش از طبقه دوم آن مسابقهها را تماشا میکردند. سال ۱۲۹۹ قمری، ناصرالدینشاه دستور داد در این محوطه قنات حفر شود.
با رسیدن آب، میدان به باغی رسمی تبدیل شد؛ جویها، فوارهها و استخری بزرگ به آن اضافه شد و نام «باغشاه» بر این مجموعه ماند و مسابقات اسبدوانی موقتا به جای دیگری منتقل شد.
چند سال بعد، پیست اسبدوانی دوباره به باغشاه برگشت؛ اما بلند شدن درختان باغ، دید تماشاگران را گرفت و سرانجام پیست به دوشانتپه رفت.